Μπύρα: η θέση της στο τραπέζι μας μέσα στους αιώνες
Photo Credits: Shutterstock

Μπύρα: η θέση της στο τραπέζι μας μέσα στους αιώνες

[rt_reading_time postfix="minutes" postfix_singular="minute"] read
Share it:

Αν σας λέγανε ότι μερικές από τις πιο παλιές εταιρείες που είναι ακόμη εν ενεργεία στην Ευρώπη είναι ζυθοποιεία ή παμπ, θα σας έκανε εντύπωση; Αν όχι, μάλλον είστε «μπυρόφιλοι». Αν ναι, αυτό μάλλον οφείλεται στο ότι δεν γνωρίζετε ότι η μπύρα δεν τυγχάνει μόνο να είναι το τρίτο πιο δημοφιλές ρόφημα στον κόσμο μετά το νερό και το τσάι, αλλά έχει και μια απίστευτη θέση στο τραπέζι μας μέσα στους αιώνες.

Η ιστορία μας διδάσκει ότι η πρώτη μπύρα ανακαλύφθηκε κατά λάθος, ως υποπροϊόν της αρτοποιίας. Ένα μάλλον ευτυχές ατύχημα που μας έκανε από τότε πιο χαρούμενους και χρησιμοποιήθηκε ευρέως για τη λατρεία των θεών και σε διάφορες τελετουργίες. Τα ιερογλυφικά της Αιγύπτου μας δίνουν μια από τις πρώτες ενδείξεις της ύπαρξής της, όπου ήταν η βασική πληρωμή των εργατών των πυραμίδων. Σκεφτείτε δε, ότι υπήρχε μια περίοδος στη βόρεια Ευρώπη, όπου η κατανάλωσή της ξεκίναγε από το πρωινό, αφού ο καφές ήταν άγνωστος ακόμα, και έφτανε ακόμη και τα τρία λίτρα την ημέρα.

Μην το βλέπετε στερεοτυπικά. Δεν είναι ανάγκη να βρίσκεστε σε ένα τραπέζι δίπλα στη θάλασσα με καλαμαράκια και τηγανητές πατάτες χαζεύοντας το ηλιοβασίλεμα για να την απολαύσετε, ούτε με φίλους και πίτσες στο σπίτι βλέποντας ένα ματς. Η μπύρα είναι μια δροσερή ευχαρίστηση που μας ξεδιψάει κάθε στιγμή και ταιριάζει με τα πάντα. Ξανθιά, κόκκινη ή μαύρη, σαν καπριτσιόζα γυναίκα που της αρέσει να αλλάζει λουκ και συνταγές, η μπύρα είναι από τις καλύτερες παρέες στο τραπέζι μας. Κάτι ξέρει προφανώς ο Τζακ Νίκολσον για να λέει «Beer, it’s the best damn drink in the world».

Φανταστείτε ότι πολύ πριν την πρώτη Σταυροφορία ακόμα, υπήρχε ένα μέρος στην Αγγλία που σερβίριζε μπύρα και το ακολουθεί ένας στοιχειωμένος μύθος. Ο θρύλος θέλει ένα κορίτσι, την Juliet, να αυτοκτονεί κοντά στην εκκλησία της πόλης και το πανδοχείο να χτίζεται πάνω στον τάφο της.

Στο Old Ferry Boat, στο Holywell του Cambridgeshire της Αγγλίας, που συνεχίζει και λειτουργεί σαν παμπ και πανδοχείο από το 560 μ. Χ. θα βρείτε στη νοτιοδυτική πλευρά του μια πέτρινη πλάκα που αποδεικνύει ότι θάφτηκε εκεί. Αν πάλι σας τρομάζουν οι μύθοι, αλλά θέλετε όλη την ατμόσφαιρα μιας άλλης εποχής, μπορείτε να ταξιδέψετε μέχρι το St. Albans του Hertfordshire, όπου το Ye Olde Fighting Cocks συνεχίζει να σερβίρει μπύρα από το 793 μ.Χ. Σύμφωνα με την ιστορία, τα θεμέλιά της βρίσκονται πάνω στο παλάτι της Όφας, του βασιλιά της Μερκίας, αν και το κτίσμα που θα συναντήσετε πήρε την μορφή του τον 11ο αιώνα. Το οκταγωνικό κτίσμα λειτουργούσε ως περιστερώνας και οι ντόπιοι λένε ότι υπάρχουν σήραγγες που ξεκινάνε από το κελάρι και φτάνουν στον καθεδρικό ναό της πόλης, σήραγγες που χρησιμοποιούσαν οι μοναχοί στο παρελθόν, όταν πηγαίναν κρυφά να πιούνε μια μπυρίτσα.

IPA (India Pale Ale)

Μπύρες: Indian Pale Ale
© Shutterstock

Η IPA είναι ένα ενδιαφέρον στυλ μπύρας. Η ιστορία της είναι κάπως θολή, όμως λέγεται ότι παράχθηκε για πρώτη φορά από την ανάγκη να μεταφέρουν μπύρα από την Αγγλία στις απομακρυσμένες ινδικές αποικίες, όπου το κλίμα ήταν πολύ ζεστό για να παραχθεί μπύρα. Έτσι ανέβασαν τους βαθμούς και πρόσθεσαν περισσότερο λυκίσκο, πράγμα που βοηθούσε στη διατήρησή της κατά τα ταξίδια. Αν και η πρώτη αναφορά γίνεται το 1830, θεωρείται ότι η ΙΡΑ εμφανίστηκε πολύ νωρίτερα. Η αμερικανική ΙΡΑ δε, μπορεί να προήλθε από την κλασσική βρετανική συνταγή, αλλά χρησιμοποιώντας αμερικανικό λυκίσκο και διαφορετικές πρακτικές παραγωγής, μας δίνει μια πικρή μπύρα με εντονότερα φρουτώδη ή λουλουδάτα στοιχεία, με ανοιχτό χρυσό έως χάλκινο χρώμα και μια γερή δόση αλκοόλ μεταξύ των 5,5 και 7,5%. Σαν όνομα το pale ale παραπέμπει στην παραγωγή μπύρας με βύνη από χλωμό κριθάρι, οι οποίες ήταν ελαφρά πιο ανοιχτόχρωμες σε σχέση με τις τυπικές σκούρες και καφέ μπύρες που παράγονταν τότε.

Η μπύρα ήταν τόσο σημαντική για τους Γερμανούς, που το 1516 μ. Χ. αισθάνθηκαν την ανάγκη να περάσουν ένα νόμο για χάρη της. Ο βαυαρικός νόμος καθαρότητας ή Reinheitsgebot, όριζε ότι η μπύρα παρασκευάζεται με μόνο τρία υλικά: κριθάρι, λυκίσκο και νερό. Άλλαξε μόλις το 1857 για να περιλάβει την μαγιά, ώστε να είναι ασφαλής και καθαρή για τους καταναλωτές. Και αυτός ήταν τελικά ένας νόμος που θα ακολουθούσε και το ζυθοποιείο Weihenstephan του Μονάχου. Πολλά μπορεί να έχουν αλλάξει στο Μόναχο ανά τους αιώνες, όμως το Weihenstephan επιβίωσε μέσα από πυρκαγιές, πανούκλα, σεισμούς και πολέμους για να καταφέρει να παράγει μπύρα από το 768 μ.Χ. έως και σήμερα.

Ξεκίνησε να λειτουργεί ως μοναστήρι το 725 και πήρε επίσημη άδεια για να παρασκευάζει και να πουλά μπύρα το 1040. Επτά αιώνες αργότερα το κράτος έγινε κοσμικό, το μοναστήρι έκλεισε, οι μοναχοί πάραυτα συνέχισαν να παράγουν μπύρα, για να γίνει κόμβος ζυθοποιίας όταν το 1852 εγκαταστάθηκε εκεί η Γεωργική Σχολή. Πλέον ονομάζεται Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου και συνεχίζει να συνεργάζεται με το ζυθοποιείο, παράγοντας 12 είδη μπύρας, ενώ η μπύρα σίτου αποτελεί το 88% της παραγωγής. Ιδού ένας ακόμη λόγος για να επισκεφτείτε το Μόναχο εκτός από το Octoberfest.

Weissbier

Μπύρες: Weissbier
© Shutterstock

H Weissbier είναι η κλασσικότερη βαυαρική μπύρα σίτου. Χαρακτηρίζεται από τον αφρό της που μοιάζει περισσότερο με μους και από την θολή της εμφάνιση, αποτέλεσμα του μεγάλου ποσοστού βύνης σιταριού και της μικρής αναλογίας βύνης κριθαριού. Παρασκευάζεται με τουλάχιστον 50% βύνη σιταριού, αν και πολλοί παραγωγοί χρησιμοποιούν μεγαλύτερο ποσοστό και ζυμώνεται με στελέχη που δίνουν αρώματα γαρύφαλλου (του μπαχαρικού εννοείται), καπνού, ακόμη και τσίχλας.

Ω, Σκωτία! Με τα μελαγχολικά συννεφιασμένα τοπία της, τα μαγευτικά της highlands και τους θρύλους με τέρατα να τη συντροφεύουν και να μας ιντριγκάρουν.  Ευτυχώς που υπάρχει ένα μέρος που μας δίνει χαρά και μας ξεκουράζει. Και αυτό είναι το Clachan Inn στο Drymen, που έχει άδεια ως η παλαιότερη καταχωρημένη παμπ στην Σκωτία. Το όνομά του σημαίνει «κτίριο από πέτρα», μιας και χτίστηκε σε μια εποχή που τα περισσότερα κτίρια ήταν φτιαγμένα από χλοοτάπητα. Το 1671 γεννιέται ο Rob Roy MacGregor, ένας λαϊκός ήρωας της Σκωτίας, και παράνομος συγχρόνως, που έδωσε το όνομά του σε ένα σκωτσέζικο μονοπάτι μιας μεγάλης απόστασης που εκτείνεται από το Drymen στο Stirling και το Kinross. Μην φανταστείτε όμως ότι αυτός είναι πίσω από την ιστορία του Clachan Inn, αλλά η αδερφή του η κα. Gow, η οποία από το 1734 είχε δικαίωμα να αποστάξει και να πουλήσει το δικό της ουίσκι στο μαγαζί. Συνεχίζει ακόμη να είναι ένα μέρος συναρπαστικό αφού διατηρεί πολλά στοιχεία του παρελθόντος, όπως ένα κρυφό σημείο δίπλα στο τζάκι όπου αποθήκευαν αλάτι όταν αυτό φορολογούταν ή ένα δοκάρι, το auld bougar, που κρατάει τον βαρύ χλοοτάπητα της οροφής.

Scotch Ale

Μπύρες: Scotch Ale
© Shutterstock

Με τον όρο ale εννοούμε τον τύπο μπύρας που παρασκευάζεται με θερμή μέθοδο ζύμωσης, δίνοντας μια γλυκιά γεμάτη γεύση μπύρα χωρίς την προσθήκη λυκίσκου. Η Scotch ale διακρίνεται για τον χαρακτήρα βύνης και την καραμελωμένη επίγευση. Το χρώμα της κυμαίνεται από το ανοιχτό χάλκινο ως το σκούρο καφέ και έχει υψηλή περιεκτικότητα αλκοόλ, μεταξύ του 6 και του 10%.  Όλα αυτά τα αρώματα και η γλυκύτητα την κάνουν ιδανική για πιάτα με κρέας, κυρίως αρνί και κυνήγι, αλλά και καπνιστό σολομό και τυριά.

Υπάρχει μια τόση δα μικρή χώρα στη Βαλτική που πάρα το μέγεθός της, έχει 80 ζυθοποιεία. Η μπύρα ήταν τόσο αγαπημένη που τα πρώτα χειρόγραφα που αναφέρουν την παραγωγή της χρονολογούνται πίσω στον 11ο αιώνα. Σε αυτή την μπυρομανία είχε βάλει το χεράκι του και ο αρχαίος θεός της μπύρας, ο Ragulis, που γιορταζόταν κάθε Σεπτέμβρη, και η παραγωγή, όπως και οι συνταγές, ήταν συνδεδεμένες με τις φάρμες. Αυτή είναι η Λιθουανία. Με τον καιρό φυσικά η παραγωγή βιομηχανοποιήθηκε και το δεύτερο από τα πιο παλιά ζυθοποιεία είναι το Svyturys, που ιδρύθηκε το 1784 από τους Reincke, μια οικογένεια ναυτικών και συνηθίζει να παράγει ακόμη και σήμερα, παρότι αποτελεί πλέον μέλος της οικογένειας Carlsberg. Αν πάντως βρεθείτε στο Vilnius, καλό είναι να γνωρίζετε ότι υπάρχει ένα μικροζυθοποιείο που λειτουργεί και ως εστιατόριο και είναι η παλιότερη παμπ της πόλης. Το Būsi trečias είναι μια μικρή οικογενειακή επιχείρηση που συνεχίζει να παράγει τη δική της μπύρα και να τη σερβίρει με εξαιρετικά πιάτα.

Kaimiškas Jovarų alus

Μπύρα; Kaimiškas Jovarų alus
© TasteAtlas.com

Να και μια μπύρα που είναι ΠΟΠ. Η Kaimiškas Jovarų alus είναι μια λιθουανική μπύρα με φυσική ζύμωση που παράγεται από τον 16ο αιώνα με βάση τις παραδοσιακές συνταγές, που περιλαμβάνουν τη λείανση της βύνης, το βράσιμο του λυκίσκου, την πολτοποίηση, την ζύμωση και την ωρίμανση. Η μαγιά που χρησιμοποιείται μόνο στην περιοχή του Juvarai, είναι μοναδική και δίνει αυτή την κεχριμπαρένια μπύρα με έντονη πικρή γεύση. Έχει αρώματα ψωμιού, καραμέλας και μαγιάς, ενίοτε προστίθεται και φυσικό μέλι και η παραγωγή της αποτελεί ακόμη και σήμερα μια αυστηρά οικογενειακή υπόθεση.

Χρειάστηκαν ακριβώς 13 χρόνια, 10 μήνες, 19 μέρες, 17 ώρες  και 32,5 λεπτά για να λήξει η ποτοαπαγόρευση στις ΗΠΑ, την 5η του Δεκέμβρη το 1933. Και τότε, στις 4.31 το απόγευμα, ο Πρόεδρος Φραγκλίνος Ρούζβελτ ανακοίνωσε ότι : «Αυτό που χρειάζεται τώρα η Αμερική είναι ένα ποτό». Και ποιο είναι πιο δημοφιλές στις ΗΠΑ από την μπύρα; Δεν ήταν δα και πολλές οι εταιρείες που κατάφεραν να επιβιώσουν της ποτοαπαγόρευσης, ανάμεσά τους όμως ήταν και η D.G. Yuengling & Son, που ιδρύθηκε στο Pottsville της Pennsylvania το 1829 από τον Γερμανό μετανάστη David G. Yuengling. Μπορεί να είναι κατά πολύ μεταγενέστερη των ευρωπαϊκών ζυθοποιείων, δεν παύει να είναι όμως η παλαιότερη των Ηνωμένων Πολιτειών και συνεχίζει να παράγει στις ίδιες εγκαταστάσεις του τότε, lager και black & tan, κλείνοντας 192 χρόνια πορείας στην ζυθοποιεία. Παρεμπιπτόντως, κατά την ποτοαπαγόρευση για να επιβιώσει, πούλαγε παγωτό.

Black & Tan

Μπύρα: Black and Tan
© Shutterstock

Η Black and Tan είναι ένα κοκτέιλ μπύρας που προέρχεται από δύο τύπους μπύρας: μια ανοιχτόχρωμη και μια σκούρα, μια ελαφριά και μια δυνατή. Αυτή η βρετανική παράδοση κοκτέιλ μπύρας έρχεται από την Αγγλία του 17ου αιώνα, όμως για πρώτη φορά αναφέρεται σαν ποτό το 1889. Αν πάντως θελήσετε να πειραματιστείτε στο σπίτι, να ξέρετε ότι είναι μια εύκολη σχετικά αλχημεία. Αρκεί να ρίξετε στο πίσω μέρος του κουταλιού σιγά-σιγά μια δυνατή μπύρα, σε ένα ποτήρι που έχει μέσα μια ελαφριά. Και αν και είναι βρετανική, καλό είναι να γνωρίζετε ότι ως ένδειξη σεβασμού στους Ιρλανδούς, οι Άγγλοι την ζητάνε ως μισή και μισή.

Λίγο πιο έξω από το κέντρο της Στοκχόλμης, στο βόρειο κομμάτι του Södermalm, υπάρχει ένα κτίριο δίπλα στην θάλασσα που θυμίζει την πρώτη φάση της βιομηχανοποίησης της πόλης. Το 1857 ένας έμπορος ιδρύει στο κτίριο αυτό μια ζυθοποιία και ξεκινά να παράγει μπύρα με την ονομασία Münchens bryggeri-bolag, δηλαδή ζυθοποιείο Μονάχου. Η τοποθεσία ήταν ιδανική: δίπλα στο λιμάνι, κάνοντας την μεταφορά της μια εύκολη υπόθεση, και με αρκετό χιόνι τριγύρω για να μπορούν να το μαζεύουν οι εργάτες για την παραγωγή της. Όλα αυτά μέχρι το 1893, όταν το κτίριο κάηκε, για να ξαναχτιστεί με στοιχεία γοτθικά και αναγεννησιακά. Η ζυθοποιεία τελικά έκλεισε μετά από λίγο καιρό, και το κτίριο ανακαινίστηκε σχετικά πρόσφατα, κρατώντας όλα τα στοιχεία του παρελθόντος, λειτουργώντας πλέον ως εκθεσιακό και συνεδριακό κέντρο, διατηρεί όμως ένα μικροζυθοποιείο παράγοντας οργανική μπύρα με παραδοσιακούς τρόπους.

Lager

Μπύρα: Lager
© Shutterstock

Τί είναι αυτό που κάνει την lager τον δημοφιλέστερο τύπο μπύρας στον κόσμο; Το ότι είναι η πιο ευκολόπιοτη και ταιριάζει με τα πάντα; Όχι μόνο. Η Lager κάνει την διαφορά σε σχέση με την Ale στον τύπο μαγιάς που χρησιμοποιείται για την παραγωγή της. Για την παρασκευή μιας lager χρησιμοποιείται ο Saccharomyces pastorianus, που βοηθά στο να παραχθεί πιο αργά και σε χαμηλότερες θερμοκρασίες από ότι οι ale, και έρχεται σε μια μεγάλη ποικιλία που περιλαμβάνει τύπους όπως η pilsner, η dunkel, ή η bock. Το πνευματικό της σπίτι είναι η Βαυαρία και το όνομά της προέρχεται από την λέξη lagern που σημαίνει αποθήκευση, και αναφέρεται στην περίοδο ωρίμανσης που παίρνει από εβδομάδες έως μήνες.

Υπάρχει μια ταβέρνα στην κεντρική Ευρώπη, που από το 1375 σερβίρει όχι μόνο φαγητό αλλά και μπύρα εκλεκτή. Είναι μια ταβέρνα που λέγεται ότι οι βασιλιάδες πήγαιναν εκεί μέσα από κρυφές στοές για να πιούν κανένα ποτηράκι, συγγραφείς όπως ο Γιαροσλάβ Χάσεκ εμπνεύστηκαν και ακόμη και ο Μότσαρτ έκατσε να φάει και να γράψει το Eine kleine Nachtmusik. Και αυτό το μέρος δεν είναι άλλο από την ταβέρνα U Krále Brabantského στην Πράγα που συνεχίζει να λειτουργεί ακόμη και σήμερα. Είναι ενδιαφέρουσα βέβαια η λεπτομέρεια ότι η Τσεχία έχει την μεγαλύτερη κατανάλωση μπύρας και την χαμηλότερη τιμή στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν πάλι είστε εκδρομικοί τύποι και αγαπάτε την μπύρα όσο και οι Τσέχοι, τότε το Zatec είναι το μέρος που πρέπει να επισκεφτείτε. Η περιοχή είναι γνωστή για τον λυκίσκο της που παράγει από το 1004 και η ζυθοποιία ακολούθησε αμέσως. Το ζυθοποιείο του Zatec, που βρίσκεται μέσα στο παλιό κομμάτι της πόλης, είναι στις μέρες μας εκσυγχρονισμένο αλλά έχει ένα μουσείο ζυθοποιίας και το δικό του αστρονομικό ρολόι.

Pilsner

Μπύρα: Pilsner
© Shutterstock

H Pilsner είναι από τις πιο μοντέρνες μπύρες, και είναι καθαρά τσέχικη. Ξεκίνησε να παράγεται μόλις το 1842, στην πόλη Pilsen (Plzeň), όταν οι κάτοικοι διαμαρτυρήθηκαν για την ποιότητα της μπύρας και αποφάσισαν να ιδρύσουν την Bürger Brauerei, την «ζυθοποιία των πολιτών», η οποία αργότερα μετονομάστηκε σε Pilsner Urquell. Στην πρωτόλεια μορφή της, ήταν μια μπύρα ανοιχτόχρωμη με ελαφριά βύνη κριθαριού και λυκίσκο από την Μοραβία. Σήμερα, υπάρχουν δύο βασικές κατηγορίες: οι Τσέχικες Βοημίας και οι Γερμανίας, γνωστές και ως Pils.

Ακούγοντας Βέλγιο το μυαλό μας πάει συνειρμικά στις μοναστηριακές μπύρες. Και υπάρχουν δύο τύπων: οι Trappist και οι Abbey. Θα αναρωτηθείτε τι διαφορά υπάρχει αφού και οι δύο είναι μοναστηριακές. Κι όμως…Για να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά, οι Τραπιστές ήταν ένα αυστηρό τάγμα από την Γαλλία, που είχε αποσχιστεί από τους Κιστερκιανούς (αυτούς με την Παρμεζάνα), το οποίο πάλι είχε αποσχιστεί από τους Βενεδικτίνους λόγω θρησκευτικών διαφορών. Η πρώτη τους μονή ήταν στην Νορμανδία, στην La Trappe και η πρώτη τους μπύρα παράχθηκε μόλις το 1836, δηλαδή σχεδόν 50 χρόνια μετά την Γαλλική Επανάσταση. Οι μπύρες Trappist επομένως προέρχονται από έναν πολύ κλειστό και αυστηρό μικρόκοσμο που κράτησε κρυφές τις συνταγές του.

Μια μπύρα αυτού του τύπου, παράγεται κάτω από συγκεκριμένες προδιαγραφές. Πρώτον, το ζυθοποιείο πρέπει να είναι μοναστήρι, δεύτερον οι μοναχοί να ασχολούνται με την παραγωγή και τέλος, τα έσοδα πάνε στην συντήρηση του μοναστηριού. Στις μέρες μας, μόνο δέκα μοναστήρια έχουν τις προδιαγραφές αυτές, εκ των οποίων 6 βρίσκονται στο Βέλγιο, 2 στην Ολλανδία, ένα στην Αυστρία και ένα στις ΗΠΑ. Από την άλλη πλευρά, οι τύπου Abbey ακολουθούνται από ένα σύννεφο αοριστίας, άσχετα αν μοιάζουν με τις Trappist, αφού μπορούν να παράγονται από οποιοδήποτε μοναστήρι που δεν ανήκει στο ίδιο τάγμα, ή από μια βιομηχανία που παράγει σε συμφωνία με κάποια μονή, ή να έχει το όνομα μονής που είναι ανενεργή, και τέλος να φέρει μοναστηριακό όνομα χωρίς να αναφέρεται το όνομα της μονής από τον παραγωγό. Όπως και να έχει, το Βέλγιο δίνει σε όλους την ευκαιρία να συνδυάσουν την απόλαυση μιας μπύρας με τον θρησκευτικό τουρισμό.

Kriek Lambic

Μπύρα: Kriek Lambic
© Shutterstock

Μια trappiste λίγο ή πολύ όλοι θα την έχετε δοκιμάσει. Πόσοι όμως γνωρίζετε την Kriek Lambic; Παράγεται στις Βρυξέλλες και πρόκειται για μια μπύρα που συνδυάζει όλα τα χαρακτηριστικά μιας μπύρας, ξανθιάς ή άλλες φορές κόκκινης, με την προσθήκη κερασιών. Ολόκληρα ή σε κομμάτια, τα κεράσια προστίθενται στην πεπαλαιωμένη μπύρα και την αφήνουν να ξαναωριμάσει. Η δεύτερη ζύμωση γίνεται στο μπουκάλι, δίνοντας μια ξινή και ταυτόχρονα φρουτώδη και αρωματική επίγευση.

Ήταν στις 31 Δεκεμβρίου του 1759, όταν ο 34χρονος Arthur Guinness αποφάσισε να ρισκάρει τις οικονομίες του και νοίκιασε μια ρημαγμένη ζυθοποιία στο St. James gate του Δουβλίνου, με 100 λίρες προκαταβολή και ενοίκιο 45 λιρών τον χρόνο. Ο ίδιος πάντως πρέπει να ήταν ο ορισμός της αυτοπεποίθησης και της αισιοδοξίας για να πιστεύει ότι η εταιρεία του θα τα κατάφερνε να πουλήσει τρελά και να αντέξει στον χρόνο, αφού την νοίκιασε για 9000 χρόνια! Και όντως τα κατάφερε, αφού η Guinness μέχρι το 1833 ήταν η μεγαλύτερη ζυθοποιία της Ιρλανδίας και το 1880, η μεγαλύτερη του κόσμου, κάνοντας το όνομα της μπύρας του συνώνυμο της χώρας. Όπως όταν μιλάμε για παμπ το μυαλό μας πάει συνειρμικά στην Ιρλανδία. Για να πιείτε πάντως μια μπύρα απολαμβάνοντας όλη την ατμόσφαιρα μιας αυθεντικής ιρλανδέζικης παμπ, επισκεφτείτε το Sean’s bar στο Athlone, που είναι ανοιχτή από το 900 μ.Χ. Αν την επισκεφτείτε θα βρείτε και ένα κανονικό κομμάτι τοίχου από καλαμωτή και ψάθα του 10ου αιώνα.

Irish Dry Stout και Draught

Μπύρα: Irish Dry Stout
© Shutterstock

Ο ίδιος ο Άρθουρ ήταν αχθοφόρος πριν αποφασίσει να πειραματιστεί με την μπύρα κι εκείνη την εποχή η πιο δημοφιλής μπύρα ήταν η stout που πήρε το όνομά της από τους γεροδεμένους αχθοφόρους. Η stout ξεχωρίζει για την υψηλή της ζύμωση και το χρώμα της από το ψητό κριθάρι και την ψητή βύνη που δίνει αρώματα σοκολάτας ή καφέ, με μεταξένια και κρεμώδη υφή. Η Draught πάλι είναι η εμβληματική ιρλανδέζικη μπύρα που παρασκευάζεται από βύνη κριθαριού και ψητό αλεύρι κριθαριού και η εφεύρεσή της ξεκινά με τον Arthur Guinness. Δεν είναι ιδιαίτερα δυνατές σε αλκοόλ, συνήθως φτάνουν το 4,5% κάνοντάς τες ιδανικές για πολλά πιάτα κρεάτων αλλά και επιδόρπια σοκολάτας.

Λίγο πιο έξω από το Ντίσελντορφ, στο Korschenbroich υπάρχει ένα επιβλητικό κτίριο όπου το 1266 ο Λόρδος του Myllendonk έδωσε εντολή να φτιάξουν την πρώτη Altbier. Και αυτή είναι η ζυθοποιία του Bolten που ακόμη και σήμερα παράγει την ίδια μπύρα (συγκεκριμένα το 2011 παρήγαγε 50.000 εκατόλιτρα) και αν τύχει και είστε τριγύρω μπορείτε να κάνετε μια ξενάγηση στο ιστορικό της κτίριο και να την δοκιμάσετε. Η Altbier άλλωστε είναι σήμα κατατεθέν της περιοχής. Σημαίνει παλιά μπύρα, ωριμασμένη και το στυλ της βρίσκεται ανάμεσα στην lager και την ale. Όταν πρωτοπαράχθηκε το όνομα της ήταν απλά bier, όμως το 1880 άλλαξε για να υπογραμμίσει την παραδοσιακή διαδικασία παραγωγής. Η μπύρα αυτή με το χαλκινοκεχριμπαρένιο χρώμα με αρώματα ξηρών καρπών, που σερβίρεται παραδοσιακά σε ψηλό ίσιο ποτήρι, είναι μοναδική όπως και να έχει, και ταιριάζει με κρέατα ψητά και λουκάνικα.

Kölsch

Μπύρα: Koelsch
© Shutterstock

Η Kölsch είναι μια ιδιαίτερη μπύρα που παράγεται στην Κολωνία, με μια σύμβαση που υπέγραψαν το 1986 οι παραγωγοί της, εξασφαλίζοντας ότι η μπύρα θα παρασκευαζόταν μόνο στην Κολωνία και πουθενά αλλού στον κόσμο. Έτσι η Kölsch δεν είναι μόνο τύπος μπύρας αλλά και ονομασία προέλευσης. Είναι ανοιχτόχρωμη, διαυγής, πολύ ζυμωμένη, με βάση πάντα τον νόμο καθαρότητας του 1516. Είναι επίσης η ελαφρότερη μπύρα τύπου ale, που σερβίρετε παραδοσιακά σε ψηλά κυλινδρικά ποτήρια, στις παραδοσιακές παμπ που την σερβίρουν, γνωστές ως Kölschkneipe ή Brauhaus. Προσοχή όμως, γιατί τα γκαρσόνια θα σας σερβίρουν την μια μετά την άλλη ασταμάτητα. Για να δείξετε ότι έχετε παραπιεί αρκεί να βάλετε το σουβέρ πάνω στο ποτήρι.

Αν αγαπάτε λοιπόν την μπύρα, έχετε ένα λόγο παραπάνω για να ξεκινήσετε να βάζετε σημάδια πάνω στο χάρτη, για μέρη που συνδυάζουν την ιστορία με την απόλαυση μιας παγωμένης μπύρας. Στην υγειά σας!


Διαβάστε επίσης

Οι 7 πιο όμορφες «μονόχρωμες» πόλεις στον κόσμο

Οι 16 πιο χρήσιμες ταξιδιωτικές εφαρμογές για το 2021

Πόσο κοστίζει η ευτυχία σε κάθε χώρα του κόσμου;

«Μια πίτα μα τι πίτα»: 16 λαχταριστές πίτες από όλο τον κόσμο

Αυτές είναι οι 11 πιο ζεστές περιοχές στον κόσμο

Smart Booking Title
Smart Booking

Explore More