Οι 15 πιο τρομακτικοί αστικοί μύθοι και ο «αιματοβαμμένος» Λευκός Πύργος
Photo Credits: Shutterstock

Οι 15 πιο τρομακτικοί αστικοί μύθοι και ο «αιματοβαμμένος» Λευκός Πύργος

[rt_reading_time postfix="minutes" postfix_singular="minute"] read
Share it:

Κάθε πολιτισμός έχει τους δικούς του αστικούς θρύλους, μύθους ή τρομακτικές ιστορίες, που εξιτάρουν τη συλλογική φαντασία και – μερικές φορές – κρατούν ήσυχα τα παιδιά κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Ενώ κάποιες από αυτές τις ιστορίες έχουν «εισβάλει» στην κυρίαρχη ποπ κουλτούρα, κάποιες άλλες έχουν παραμείνει «εγκλωβισμένες» σε τοπικό επίπεδο και δεν έχουν γίνει ευρέως διαδεδομένες.

Ακολουθούν 15 από τους πιο τρομακτικούς αστικούς θρύλους σε ολόκληρο τον κόσμο, από τη Χαβάη έως τη Θεσσαλονίκη και από την Αίγυπτο έως τη Σκανδιναβία.

Γέτι ή «απαίσιοι χιονάνθρωποι» που περιπλανιούνται στα Ιμαλάια

Αστικοί θρύλοι
© Shutterstock

Οι Σέρπα (Sherpa) είναι ορεινός λαός του Νεπάλ. Σύμφωνα με το CNN, το όνομα τους μεταφράζεται ως «οι άνθρωποι από την Ανατολή». Είναι γνωστοί σε όλο τον κόσμο ως «υπεράνθρωποι» ορειβάτες που βοηθούν τους αναβάτες να κατακτήσουν το Εβερεστ.

Εχουν όμως μια πλούσια κουλτούρα και ιστορία, η οποία περιλαμβάνει τον αστικό θρύλο των Γέτι. Το Γέτι ή Χιονάνθρωπος των Ιμαλαΐων, ή Απαίσιος Χιονάνθρωπος είναι μυθικό ζώο, που προέρχεται από τη λαογραφία του Θιβέτ.

Ενας θρύλος υποστηρίζει ότι ένα χωριό που κατοικούνταν από Σέρπα βασανίστηκε από μια ομάδα γέτι, με αποτέλεσμα να αποφασίσει να τα εξαπατήσει μεθώντας τα και κάνοντας τα να πολεμήσουν το ένα το άλλο. Οσα επέζησαν ορκίστηκαν εκδίκηση και ανέβηκαν ψηλότερα στα βουνά, κατεβαίνοντας ανά τακτά χρονικά διαστήματα για να τρομοκρατούν τους Σέρπα.

Με τα χρόνια, αρκετοί εξερευνητές συγκεντρώθηκαν στα Ιμαλάια για να βρουν στοιχεία για τα μυθικά πλάσματα. Το 1921, ο δημοσιογράφος Χένρι Νιούμαν πήρε συνέντευξη από ντόπιους που υποστήριξαν ότι είχαν αντιληφθεί την ύπαρξη ενός «ανθρωπόμορφου χιονάνθρωπου».

Ο Νιούμαν τον χαρακτήρισε ως «απαίσιο». Ετσι, γεννήθηκε ο θρύλος του «απαίσιου χιονάνθρωπου».

«Bigfoot»: το γέτι της Αμερικής

Αστικοί θρύλοι
© Shutterstock

Ο θρύλος του Bigfoot ξεκινά το 1958, όταν ο δημοσιογράφος Αντριου Γκενζόλι δημοσίευσε μια επιστολή από έναν αναγνώστη της εφημερίδας στην οποία εργάζονταν.

Η επιστολή έκανε μια λεπτομερή αναφορά σε μεγάλα ίχνη που είχαν βρει υλοτόμοι στη βόρεια Καλιφόρνια. «Ισως να έχουμε έναν συγγενή του καταστροφικού χιονάνθρωπου των Ιμαλαΐων», έγραψε ο Γκενζόλι, σύμφωνα με το History.com.

Από τότε, η χώρα έχει επικεντρωθεί στην προσπάθεια να εντοπίσει αυτό το γιγαντιαίο πλάσμα, κυρίως στον Βορειοδυτικό Ειρηνικό, όπου οι αναφορές για «εμφανίσεις» του ήταν συχνότερες. Εχουν υπάρξει δεκάδες ταινίες, βιβλία, podcast και άρθρα που αναφέρονται στο Bigfoot.

Κουλντάρα (Kuldhara): το χωριό που εξαφανίστηκε μέσα σε μία νύχτα

Αστικοί θρύλοι
© Shutterstock

Υπάρχουν κτίρια στην πόλη Κουλντάρα που χρονολογούνται πριν από τον 13ο αιώνα, όμως κανείς δεν έχει ζήσει εκεί από το 1825, όταν όλοι οι κάτοικοι του φαινομενικά εξαφανίστηκαν.

Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, 1.000 χωρικοί εγκατέλειψαν εντελώς τα σπίτια τους εν μία νυκτί, χωρίς να αφήσουν πίσω τους κανένα ίχνος. Κανένας δεν τους είδε να φεύγουν, δεν ξέρει γιατί έφυγαν ή που πήγαν.

Οι θεωρίες για τον λόγο που άφησαν τα σπίτια τους ποικίλλουν, από δηλητηριασμένα πηγάδια έως έναν άπληστο κυβερνήτη που επέβαλλε υψηλούς φόρους και την έλλειψη νερού. Ομως, καμία από αυτές δεν εξηγεί τον λόγο που οι κάτοικοι έφυγαν τόσο ξαφνικά.

Ισως αναρωτιέστε γιατί κανένας δεν προσπάθησε να επανεγκατασταθεί στην πόλη – εκεί ακριβώς είναι που «έρχεται» ο αστικός θρύλος.

Λέγεται ότι ο αρχηγός του χωριού καταράστηκε τη γη, οπότε όποιος προσπαθήσει να ζήσει εκεί θα πεθάνει.

Το Indian Paranormal Society πέρασε μια νύχτα εκεί και ανέφερε «ακατανόητους ψιθύρους, κραυγές και θορύβους που είναι συνηθισμένοι τις βραδινές ώρες. Πολλά από τα μέλη μας έχουν γίνει μάρτυρες παράξενων εμφανίσεων, έχουν ακούσει βήματα και έχουν αισθανθεί ασυνήθιστα αγγίγματα», τόνισαν σύμφωνα με το Gulf News.

Τα τζίνι που σκορπούν τρόμο στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα

Αστικοί θρύλοι
© Shutterstock

Η λέξη «τζίνι» είναι η Ελληνική απόδοση της αραβικής λέξης «jinn». Τα τζίνι μπορεί να είναι καλόβουλα ή κακόβουλα όντα.

Το «Umm Al Duwais» είναι ένα από τα πιο διάσημα τζίνι στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Η ιστορία του είναι απλή: Αρχικά, εμφανίζεται ως όμορφη γυναίκα για να προσελκύσει άντρες. Μόλις όμως τους «τυλίγει», μεταμορφώνεται σε μια τρομακτική φιγούρα που τους τρώει.

Αν και είναι πιθανότατα απλά μια τρομακτική ιστορία που λένε οι γονείς στα παιδιά τους για να αντιληφθούν τον κίνδυνο που διατρέχουν όταν βρίσκονται κοντά σε αγνώστους, υπάρχει ένα βίντεο που υποτίθεται αποτυπώνει πλάνα από ένα τέτοιο τζίνι.

Ο τάφος της γέφυρας του Σίδνεϊ

Αστικοί θρύλοι
© Shutterstock

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, 16 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους κατά την κατασκευή της περίφημης γέφυρας του Σίδνεϊ, η οποία ολοκληρώθηκε το 1928. Ωστόσο, οι θρύλοι υποστηρίζουν ότι θα πρέπει να προστεθούν ακόμη τρεις άνδρες σε αυτήν τη λίστα.

Σύμφωνα με τις ιστορίες, τρεις άντρες πέθαναν κατά τη διάρκεια της κατασκευής της γέφυρας, πέφτοντας στους πυλώνες της. Ωστόσο, δεδομένου ότι ήταν μετανάστες εργαζόμενοι και επειδή η εργατική νομοθεσία δεν ήταν τόσο αυστηρή εκείνη την εποχή, η εξαφάνιση τους δεν παρατηρήθηκε για εβδομάδες.

Προφανώς, η ανάκτηση των σωμάτων τους θα ήταν πολύ δύσκολη και έτσι τάφηκαν εκεί για πάντα.

Επισκέψεις από Τσουπακάμπρα

Αστικοί θρύλοι
© Shutterstock

Τα τσουπακάμπρα θεωρήθηκαν αρχικά ότι ήταν «ερπετά-βρικόλακες» που σκότωσαν κατσίκες και άλλα μικρά ζώα για το αίμα τους.

Η πρώτη αναφερθείσα «παρατήρηση» ενός τσουπακάμπρα έγινε τον Μάρτιο του 1995 στο Πουέρτο Ρίκο, όταν οκτώ πρόβατα βρέθηκαν νεκρά και «στραγγισμένα» από αίμα, με τρία μικρά τραύματα διάτρησης στα στήθη τους. Πέντε μήνες αργότερα, 150 ζώα εκτροφής βρέθηκαν νεκρά με τον ίδιο τρόπο.

Ο θρύλος εξαπλώθηκε και ακολούθησαν περισσότερες τέτοιες αναφορές στη Λατινική Αμερική και τις Νότιες ΗΠΑ.

Στη δεκαετία του 2000, τα τσουπακάμπρα επανεμφανίστηκαν, όμως φαίνονταν λίγο διαφορετικά. Σύμφωνα με το BBC, περιγράφηκαν ως «άτριχο ζώο που έμοιαζε με σκύλο και περπατούσε στα τέσσερα του πόδια» και ως «αρκετά τρομακτικό με χτικιάρικη εμφάνιση και καμένο δέρμα».

Οταν φέρεται ότι εμφανίστηκαν υποτιθέμενα σώματα από τσουπακάμπρα, οι επιστήμονες τα εξέτασαν, αναγνωρίζοντας τα ως κανονικά ζώα που επηρεάστηκαν από σαρκοπτική ψώρα – με αποτέλεσμα να χάσουν το τρίχωμα τους.

Ωστόσο, ο μύθος συνεχίζει να υπάρχει.

Το λεωφορείο-«φάντασμα» του Πεκίνου

Αστικοί μύθοι
© Shutterstock

Οπως και σε πολλούς άλλους αστικούς θρύλους, η ιστορία ξεκινάει σε μια σκοτεινή και θυελλώδη νύχτα. Ενώ υπάρχουν περισσότερες από μια παραλλαγές της ιστορίας, τα βασικά γεγονότα περιγράφονται ως εξής: ένα λεωφορείο ταξιδεύει αργά το βράδυ, περίπου τα μεσάνυχτα. Δύο άνδρες κάνουν σήμα στο λεωφορείο και παρόλο που ο οδηγός είναι απρόθυμος να τους παραλάβει – καθώς δεν βρίσκονται σε στάση, τους αφήνει να περάσουν. Μέχρι εδώ, όλα καλά.

Ομως, αποδεικνύεται ότι είναι στην πραγματικότητα τρεις άντρες, αφού οι δύο κρατούν από πάνω τους έναν άλλο. Αποδεικνύεται επίσης ότι και οι τρεις άνδρες είναι εξαιρετικά χλωμοί και φορούν ρούχα από τη δυναστεία των Qing (η οποία διήρκεσε από το 1644 έως το 1911).

Ο οδηγός του λεωφορείου δικαιολογεί την αμφίεση τους θεωρώντας ότι πρόκειται για τρεις ηθοποιούς που δεν είχαν χρόνο να αλλάξουν μετά τη δουλειά.

Καθώς το λεωφορεία σταδιακά αδειάζει, εισέρονται ένας νεαρός άνδρας και ένας ηλικιωμένος. Ξαφνικά, ο ηλικιωμένος λογομαχεί με τον νεαρό άνδρα, ισχυριζόμενος ότι του έκλεψε το πορτοφόλι και τον αναγκάζει να κατέβει στην επόμενη στάση για να πάνε στην αστυνομία.

Μετά την αποβίβαση, είπε στον νεαρό άνδρα ότι ο τσακωμός ήταν ένα τέχνασμα για να τους βοηθήσει να κατέβουν από το λεωφορείο. Οι τρεις άνδρες στο λεωφορείο δεν είχαν αγγίξει το έδαφος. Ορισμένες εκδοχές της ιστορίας υποστηρίζουν ότι οι άνδρες δεν είχαν καθόλου πόδια.

Οι δύο άνδρες πηγαίνουν στην αστυνομία για να αναφέρουν τα φερόμενα πνεύματα, όμως απλώς γελοιοποιούνται.

Ωστόσο, το επόμενο πρωί έγινε γνωστό ότι το λεωφορείο δεν είχε ολοκληρώσει ποτέ τη διαδρομή του. Ορισμένες εκδοχές του θρύλου αναφέρουν ότι το λεωφορείο δεν βρέθηκε ποτέ, ενώ άλλες ισχυρίζονται ότι βρέθηκε ημέρες αργότερα με τρία αποσυντεθειμένα σώματα στο εσωτερικό του.

Τέρας του Λοχ Νες: ο πιο διάσημος αστικός θρύλος

Αστικοί μύθοι
© Shutterstock

Τέρας του Λοχ Νες έχει επικρατήσει να ονομάζεται θρυλούμενο θαλάσσιο ερπετό (κρυπτίδιο) που σύμφωνα με το μύθο ζει στη λίμνη Νες της βόρειας Σκοτίας. Αποτελεί αντικείμενο μελέτης της κρυπτοζωολογίας.

Απαντάται συχνά και με το όνομα Νέσι. Αναφορές για την ύπαρξη ενός απροσδιόριστου τέρατος στη λίμνη του Λοχ Νες χρονολογούνται από τον 6ο περίπου αιώνα, όταν σύμφωνα με το θρύλο ο άγιος Κολούμπα έσωσε με θαυματουργικό τρόπο τη ζωή ενός ανθρώπου από αυτό.

Οι επισκέπτες που προσπαθούσαν να το απαθανατίσουν άρχισαν να αυξάνονται το 1993, όταν ολοκληρώθηκε ένας δρόμος που έδινε στους ταξιδιώτες ανεμπόδιστη θέα στο Λοχ Νες.

Ενα ζευγάρι ισχυρίστηκε ότι είχε δει κάποιο είδος γιγαντιαίου θαλάσσιου πλάσματος και το ενδιαφέρον «αναζωπυρώθηκε» ξανά.

Αν και η περίφημη φωτογραφία έχει αποκαλυφθεί ότι είναι ψεύτικη, αυτό δεν εμπόδισε του «κυνηγούς τεράτων» να φτάσουν στη Σκοτία. Η Νέσιε εκτιμάται ότι αποφέρει 50,6 εκατομμύρια δολάρια στη Σκοτία κάθε χρόνο.

Κράμπους: το «αντίπαλον δέος» του Αι Βασίλη

Αστικοί θρύλοι
© Shutterstock

Στην Κεντρική Ευρωπαϊκή λαογραφία, ο Κράμπους είναι κερατοφόρο, ανθρωπόμορφο ον που περιγράφεται ως «μισός τράγος και μισός δαίμονας».

Κατά την περίοδο των Χριστουγέννων τιμωρεί τα παιδιά που έχουν απαράδεκτη συμπεριφορά, σε αντίθεση με τον Αι Βασίλη, που επιβραβεύει την καλή συμπεριφορά με δώρα.

Μάλιστα , σύμφωνα με την παράδοση, ο Κράμπους χτυπάει τα «κακά» παιδιά με κλαδιά σημύδας ή τα μεταφέρει στην κόλαση μέσα σε σάκους.

Συναντάται κυρίως στη γερμανική και αυστριακή παράδοση, αν και υπάρχουν και άλλες χώρες που έχουν τις δικές τους «version» του αστικού θρύλου. Παραδοσιακά, εμφανίζεται στις 5 Δεκεμβρίου, ημέρα που είναι γνωστή ως «Krampusnacht» (Η νύχτα του Κράμπους).

Αν και κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα, αυτός ο θρύλος πιστεύεται ότι ξεκίνησε όταν οι Μαυριτανοί εισέβαλαν σε ευρωπαϊκές πόλεις, απήγαγαν ντόπιους και τους πούλησαν ως δούλους.

Οι νυχτερινοί «παρελαύνοντες» της Χαβάης

Αστικοί μύθοι
© Shutterstock

Οι νυχτερινοί «παρελαύνοντες», ή huaka’i pō στα Χαβανέζικα, είναι τα πνεύματα των πρώην αρχαίων πολεμιστών της χώρας που κάποτε προστάτευσαν τους πιο φοβισμένους ανθρώπους της Χαβάης.

Αυτοί οι άνθρωποι ήταν τόσο ιεροί, που δεν επιτρέπονταν στους πολίτες να τους κοιτάξουν – και εάν το έκαναν, θα τους σκότωναν. Οι νυχτερινοί «παρελαύνοντες» δεν ήταν εκεί για να παρενοχλήσουν κανέναν, απλά έκαναν τη δουλειά τους, γι ‘αυτό και ταξίδευαν μέσα στη νύχτα ώστε να αποφεύγουν τα πολλά βλέμματα.

Συνεχίζουν – σύμφωνα με το θρύλο – να περιφέρονται γύρω από τη Χαβάη το βράδυ ως πνεύματα και η τοπική παράδοση λέει ότι αν κάποιος τους κοιτάξει, «τον περιμένει ο θάνατος».

Εάν τύχει να βρεθείτε στη μέση μιας τέτοιας πομπής, θα πρέπει να ξαπλώσετε στη μέση του δρόμου για να δείξετε σεβασμό.

Ο «Pinky Pinky»

Αστικοί μύθοι
© Shutterstock

Ενώ τα παιδιά στην Αμερική είχαν τη Bloody Mary να τους τρομάζει κατά τις επισκέψεις τους στο μπάνιο, τα κορίτσια στη Νότια Αφρική είχαν τον «Pinky Pinky», ένα δαίμονα με ροζ μαλλιά που «στόχευε» τις γυναίκες που απλώς προσπαθούσαν να χρησιμοποιήσουν το μπάνιο.

Οι Αιγύπτιοι γονείς τρομάζουν τα παιδιά τους με τον «Abu Regl Masloukha»

Αστικοί θρύλοι
© Shutterstock

Αν και οι περιγραφές για τον Abu Regl Masloukha είναι στην πραγματικότητα ασαφής και αόριστες, σε αυτό που συμφωνούν μεταξύ τους είναι ότι ο δαίμομας έχει ένα καμένο πόδι.

Μερικοί γονείς απειλούν τα παιδιά τους ισχυριζόμενοι ότι ο δαίμονας θα κλέψει ένα από τα δύο τους πόδια για να αντικαταστήσει το δικό του, εάν δεν κάθονται φρόνιμα.

Gjenganger: ένα «ζόμπι – φάντασμα» στη Σκανδιναβία

Αστικοί θρύλοι
© Shutterstock

Το Gjenganger σημαίνει στην πραγματικότητα «το να περπατάς αφού έχεις πεθάνει». Παραδοσιακά, ένα Gjenganger είναι ένα είδος «ζόμπι-φαντάσματος», καθώς έχει σωματική μορφή (όπως ένα ζόμπι), αλλά εξακολουθεί να διατηρεί το μυαλό και τις αναμνήσεις του (όπως ένα φάντασμα).

Τα Gjenganger δημιουργούνται όταν ένας νεκρός έχει «αφήσει κάτι στη μέση» ή εάν έχει σκοτωθεί βίαια. Η πίστη στην ύπαρξη τους χρονολογείται από την εποχή των Βίκινγκ, όταν πιστεύονταν ότι οι εμφανίσεις τους ήταν αρκετά συνηθισμένες.

Μια πιο πρόσφατη αφήγηση για τα Gjenganger έχει ακόμη μια σύνδεση με τα ζόμπι, αφού θεωρείται πλέον ότι μπορούν να μολύνουν ζωντανούς ανθρώπους τσιμπώντας τους.

Τα παιδιά που πνίγηκαν στο νερό

Αστικοί θρύλοι
© Shutterstock

Στο Αίντάχο πιστεύουν ότι τα «water babies» είναι τα φαντάσματα των μικρών παιδιών των λιμοκτονούμενων ατόμων της φυλής Shoshone, που πνίγηκαν στο ποτάμι – προτιμώντας αυτό το είδος θανάτου έναντι του λιμού.

Λέγεται μάλιστα ότι εάν καθίσετε στα βράχια, μπορείτε ακόμη και να ακούσετε τις κραυγές τους. Ενώ μερικές ιστορίες ισχυρίζονται ότι τα μωρά απλά πνίγηκαν, άλλες υποστηρίζουν ότι προσαρμόστηκαν, έβγαλαν βράγχια και έχουν ορκιστεί εκδίκηση από τους ζωντανούς.

Ο «αιματοβαμμένος» Λευκός Πύργος

Αστικοί μύθοι
© Shutterstock

Εχετε σκεφτεί ποτέ γιατί ο Λευκός Πύργος είναι πράγματι… λευκός; Ενας αστικός μύθος φαίνεται να έχει μια – κάπως περίεργη – απάντηση.

Το έμβλημα της συμπρωτεύουσας είχε χρησιμοποιηθεί κατά το παρελθόν ως φυλακή, με αποτέλεσμα – σύμφωνα με τον θρύλο – τα τείχη του Πύργου να είναι εμποτισμένα με το αίμα των βασανισμένων κρατούμενων, όπως αναφέρει το Greece Is.

Αφού σταμάτησε να λειτουργεί ως φυλακή, ολόκληρο το κτίριο έπρεπε να καθαριστεί με αμίαντο για να σβηστούν τα σημάδια του φρικτού παρελθόντος του. Ετσι, δημιουργήθηκε ο Λευκός Πύργος όπως τον γνωρίζουμε σήμερα.

Το αφιέρωμα του Insider όμως, παρουσιάζει έναν άλλο εξαιρετικά ενδιαφέροντα αστικό θρύλο της Θεσσαλονίκης, την «κατάρα της πλατείας Ιπποδρομίου».

Η «στήλη που αιμορραγούσε» χτίστηκε από τους αρχαίους πολίτες της Θεσσαλονίκης για να μνημονεύσουν τους χιλιάδες πολίτες που δολοφονήθηκαν βάναυσα στην πλατεία Ιπποδρομίου από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Θεοδόσιο. Πιστεύονταν ότι αιμορραγούσε κάθε χρόνο κατά την επέτειο των δολοφονιών.

Μη θέλοντας να υπενθυμίζεται η σφαγή κάθε χρόνο, διέταξε την καταστροφή της στήλης. Από τότε, λέγεται ότι έχει πέσει μια κατάρα στην πλατεία του Ιπποδρομίου, όπου και βρίσκονταν η στήλη.

«Σχεδόν κάθε κτίριο που χτίστηκε στην περιοχή – συγκεκριμένα οποιοδήποτε κτίριο του οποίου οι ενοικιαστές δεν κατάφεραν να αναγνωρίσουν την ιστορία του χώρου -, σύμφωνα με τον τοπικό μύθο, καταστράφηκε», όπως γράφει το Greece Is.

To 1978 ένας σεισμός προκάλεσε την κατάρρευση ενός κτιρίου, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 29 άνθρωποι. Στη θέση του, χτίστηκε το Μέγαρο Μπίλη όπου στεγάζεται σήμερα το Κέντρο Ιστορίας. Οι πολλές πληροφορίες σχετικά με τη σφαγή φαίνεται – σύμφωνα με το θρύλο – να έχουν «άρει» την κατάρα.

με πληροφορίες από Insider 

Smart Booking Title
Smart Booking

Explore More