Καφές: ταξίδι με την πρωινή μας απόλαυση
Photo Credits: Shutterstock

Καφές: ταξίδι με την πρωινή μας απόλαυση

[rt_reading_time postfix="minutes" postfix_singular="minute"] read
Share it:

Ο καφές είναι ένα από τα ροφήματα που κρατάει «συντροφιά» στην ανθρωπότητα εδώ και πάρα πολλούς αιώνες. Η Υβόνη Πολυγένη κάνει μία αναδρομή στα ιδιαίτερα αρώματα και στις γεύσεις καφέ από διάφορες χώρες του πλανήτη. 

«Η ανάμνηση ενός καφέ κρατάει σαράντα χρόνια» λένε στην Τουρκία, εννοώντας πως το να πίνεις καφέ με κάποιον σημαίνει ότι σε συνδέει μια μακρά φιλία μαζί του. Στις φιλίες που γεννιούνται και σ’ αυτές που κρατάνε χρόνια, μια κούπα αρωματικού καφέ μπαίνει στην μέση για να βρισκόμαστε πάντα με αυτούς που αγαπάμε και να πιάσουμε την κουβέντα.

Ο θρύλος θέλει έναν Αιθίοπα βοσκό ονόματι Kaldi να βλέπει τις κατσίκες του να τρώνε μούρα καφέ στα δάση και να μένουν άγρυπνες το βράδυ. Μέχρι που πήρε μερικά μούρα από περιέργεια (στην πραγματικότητα ο καφές είναι φρούτο) και έτσι έφτιαξε το πρώτο φλιτζάνι καφέ τύπου Robusta. Η άλλη εκδοχή έχει να κάνει μ’ έναν μυστικιστή Σούφι, τον Νουρεντίν αλ Χασάν αλ Σαντχίλι, να παρατηρεί στο χωριό του στην Υεμένη τα πουλιά να γίνονται υπερενεργητικά όταν τσίμπαγαν τα μούρα του καφέ. Η τρίτη εκδοχή θέλει έναν μαθητή του, τον Ομάρ, να τα ανακαλύπτει για να δοκιμάσει πρώτος τον καφέ Arabica. Ο καφές άρχισε μόλις τον ένατο αιώνα να ξεδιπλώνει τα αρώματά του για να κάνει τον γύρο του κόσμου. Και από τότε, αυτό το φρουτάκι είναι ενίοτε προϊόν πολυτελείας, εξελίχθηκε σε βασικό κομμάτι κουλτούρας πολλών χωρών, κυρίως όμως είναι από τα αγαπημένα βασικά προϊόντα που μπαίνουν πάντα στο καλάθι των αγορών μας, για να μας γεμίζει ενέργεια κάθε πρωί.

Και είναι το κατεξοχήν πρωινό ρόφημα που απολαμβάνεται παντού στο κόσμο, με διαφορετικό τρόπο. Αλήθεια, εσείς πού σκέφτεστε να ταξιδέψετε με το πρωινό σας καφεδάκι;

Νότια Κορέα

Καφές: Yuanang
© Shutterstock

Μην έχετε την αίσθηση ότι ο καφές καταναλώνεται παντού εδώ και πολύ καιρό. Παράδειγμα αποτελεί η Κορέα, η οποία είδε τη βιομηχανία καφέ να αναπτύσσεται μόλις τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Η Σεούλ έχει πλέον την μεγαλύτερη συγκέντρωση καφέ στον κόσμο, και μόλις μέσα σε μια πενταετία (από το 2006 έως το 2011) είδε 900% αύξηση στις καφετέριες και 1800% στις πωλήσεις καφέ!

Σε μια χώρα όπου η κουλτούρα του τσαγιού είναι τόσο βαθιά, ακόμη και ο καφές συνδυάζεται με την παράδοση. Το yuanyang είναι ένα μείγμα τσαγιού με γάλα και φρέσκου καφέ, στο οποίο αναφέροντα και ως «καφές με τσάι». Το μαύρο τσάι αναμειγνύεται με γάλα εβαπορέ και μετά συνδυάζεται με τον καφέ για να τον κάνει πιο κρεμώδη και γλυκό.

Ιρλανδία

Ιρλανδικός καφές
© Shutterstock

Όταν ακόμη ο καφές ήταν άγνωστος για τον περισσότερο κόσμο και πολύ πριν αρχίσει να καβουρδίζεται, γύρω στον ένατο αιώνα, κάπου στο Κέρας της Αφρικής μια βασική μέθοδος παρασκευής ήταν η ζύμωση του μούρου σε ένα ποτό που έμοιαζε με κρασί και αναμειγνυόταν με ζωικό λίπος για να δίνει μια εξτρά «ώθηση» στην καφεΐνη.

Οι Ιρλανδοί κατάφεραν να δώσουν πολύ περισσότερη ώθηση στον καφέ συνδυάζοντάς τον με το ουίσκι, την καστανή ζάχαρη και τη σαντιγί, σε ένα μείγμα που μοιάζει περισσότερο με επιδόρπιο. Δημιουργήθηκε το 1943 και συνεχίζει να είναι δημοφιλής από τότε.

Αραβικές χώρες

Καφές: αραβικές χώρες
© Shutterstock

Κατά τον 13ο αιώνα, ο καφές αρχίζει να καβουρδίζεται, με πρώτες τις μουσουλμανικές κοινότητες σουφιστών να τον κάνουν αναπόσπαστο κομμάτι της προσευχής. Οι μουσουλμάνοι προσκυνητές των Αγίων Τόπων τον παίρνουν μαζί τους, τον κάνουν δημοφιλή, και το λιμάνι της Υεμένης αρχίζει να γίνεται κέντρο εμπορίου. Μέχρι το 1500, τα πρώτα qahveh, δηλαδή καφετέριες, είχαν ανοίξει στο Κάιρο, και πλέον δεν ήταν ένα ρόφημα μόνο για το σπίτι. Τα qahveh ήταν τα «σχολεία των σοφών», τα μέρη που η συνομιλία γινόταν μυσταγωγία. Ήταν τα μέρη που ο κόσμος μάθαινε για τον κόσμο και απολάμβανε εκτός από τον καφέ, την μουσική, το χορό, το σκάκι και κυρίως την συζήτηση.

Σήμερα, ο αραβικός καφές καταναλώνεται με δύο κυρίαρχους τρόπους στην αραβική χερσόνησο: στις χώρες της χερσονήσου, όπως στην Σαουδική Αραβία, τα Εμιράτα και την Υεμένη, τον προτιμούν ελαφρύ, αρωματισμένο με κάρδαμο και σαφράν για να παίρνει μια ελαφριά πορτοκαλί απόχρωση. Όταν αρωματίζεται μόνο με κάρδαμο ονομάζεται Levantine. Και στις δύο περιπτώσεις συνηθίζεται να συνοδεύεται με χουρμάδες και γλυκά. Στις χώρες όπως Συρία, Ιορδανία, Παλαιστίνη και Λίβανο, ο καφές είναι αποκλειστικά Levantine, μόνο που προτιμάται πολύ πιο δυνατός, μοιάζοντας περισσότερο στον τούρκικο.

Τουρκία

Τούρκικος καφές
© Shutterstock

Με την εξάπλωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο καφές αρχίζει να «δαιμονοποιείται». Ο κυβερνήτης της Μέκκας φοβήθηκε το 1511 ότι η διεγερτική φύση του καφέ και ο ρόλος του στην δημόσια συζήτηση θα επέφερε μόνο κακό στην κυριαρχία του και κοίταξε να τον απαγορεύσει. Μόνο που ο γιός του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς, Σελίμ Α’, είχε αντίθετη άποψη. Αφού το 1524 τον εκτέλεσε, εξέδωσε μια φετβά (δεσμευτική απόφαση που σχετίζεται με τον ισλαμικό νόμο) και έδωσε τέλος στην απαγόρευσή του. Νομίζετε ότι εκεί μπήκε τελεία στην απαγόρευση; Όχι δα. Λίγο αργότερα, το 1532, οι καφετέριες στο Κάιρο λεηλατούνται, αλλά και πάλι καμία απαγόρευση δεν σταμάτησε την κατανάλωσή του για μεγάλο χρονικό διάστημα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν το διάστημα της κυριαρχίας του σουλτάνου Μουράτ Γ’, κατά την περίοδο του οποίου η κατανάλωση τιμωρούντο με θάνατο, αν και ο ίδιος έπινε φανατικά καφέ μαζί με αλκοόλ και καπνό. Όσο για το πως πίνεται ο καφές στην Τουρκία, και στις γειτονικές βαλκανικές μας χώρες, δεν νομίζω να έχετε και πολλές απορίες… όμως θα σας πούμε πως ξεκίνησε ο καφές να συνδέεται με τη μαντεία. Λέγεται λοιπόν ότι ο μόνος τρόπος για να πιάσουν οι παλλακίδες κουτσομπολιό μέσα στο χαρέμι ανενόχλητες, ήταν την ώρα που έπιναν καφέ. Άρχισαν λοιπόν να γυρνάνε το φλιτζάνι και να πλάθουν ιστορίες, που με τον καιρό εξελίχθηκαν σε μελλοντικές προβλέψεις.

Ιταλία

Καφές: εσπρέσσο
© Shutterstock

Ο καφές πάντως κατάφερε να βγει εκτός Αυτοκρατορίας και σιγά σιγά ταξίδεψε στην Ευρώπη. Η πρώτη αντίδραση, βέβαια, δεν ήταν καθόλου διαφορετική από αυτήν των μουσουλμάνων. Οι καθολικοί κληρικοί τον καταδικάζουν ως την «πικρή εφεύρεση του Σατανά» με την άφιξή του στην Βενετία το 1615. Η διαμάχη ήταν τόσο μεγάλη που ο Πάπας Κλήμης ο 7ος για να βάλει ένα τέλος, δοκίμασε ο ίδιος τον καφέ για να δώσει τελικά την ευλογία του, λέγοντας ότι έπρεπε να βαφτιστεί, βάζοντας το λιθαράκι του στην διάδοση του καφέ στην Ευρώπη.

Από όλα τα είδη καφέ στον κόσμο, πιθανότατα το πιο γνωστό να είναι ο εσπρέσο. Το όνομά του, που σημαίνει «πιεσμένος» το παίρνει από την πίεση που ωθούν τα μηχανήματα στον ατμό για να δώσουν ένα πολύ δυνατό καφέ με αφρό στην κορυφή.  Αν δεν είστε εξοικειωμένοι με τα διάφορα ονόματα που τον συνοδεύουν, ενδεικτικά να ξέρετε ότι ο macchiato είναι εσπρέσο με γάλα στον ατμό, ο doppio είναι διπλός εσπρέσο, και ο mocha είναι εσπρέσο με σοκολάτα.  Όσο για την μόκα, αυτή τη μικρή κατσαρόλα, αυτή ήταν μια δημιουργία του Luigi de Ponti το 1933, που την πούλησε στον Alfonso Bialetti- την ίδια οικογένεια που παράγει αυτή τη συσκευή μέχρι και σήμερα. Μη νομίζεται όμως ότι η μόκα είναι μια ξεχωριστή ποικιλία καφέ. Γενικά αναφέρεται σε οποιοδήποτε ρόφημα συνδυάζει την σοκολάτα με τον καφέ, άλλοι πάλι λένε ότι τα φασόλια μόκας έχουν νότες σοκολάτας. Πάντως, η αλήθεια είναι ότι με τον όρο μόκα, αναφερόμαστε στα φασόλια τύπου Arabica που έρχονταν στην Ευρώπη από το λιμάνι Al Moka της Υεμένης, κέντρο εμπορίου του καφέ κατά τον 17ο αιώνα. Η συγκομιδή τους γινόταν στις γύρω ορεινές περιοχές και ψήνονταν πριν σταλούν στο λιμάνι.

Ινδονησία

Καφές: Ινδονησία
© Shutterstock

Οι εξαγωγικές εταιρείες της Αγγλίας και της Ολλανδίας ακολουθούσαν τις οθωμανικές οδούς για το εμπόριο του καφέ και οι περιορισμοί ήταν πολλοί. Κανένα φυτό καφέ δεν βγήκε έξω από την Αραβία και την Αφρική μέχρι το 1600. Πώς ταξίδεψε λοιπόν ο καφές; Σύμφωνα με την ιστορία, ένας Ινδός προσκυνητής της Μέκκας ο Baba Budan, έφυγε από τη Μέκκα με μια χούφτα μούρων καφέ δεμένα στην κοιλιά του, δίνοντας την δυνατότητα στις αγγλικές και ολλανδικές εταιρείες να παρακάμπτουν τους όποιους περιορισμούς. Η ολλανδική εταιρεία των Ανατολικών Ινδιών γίνεται η πρώτη που παίρνει τα μούρα καφέ και τα μεταφέρει στην Ιάβα, τη σημερινή Ινδονησία, το 1616.

Ο Kopi Luwak, που παράγεται στην Ινδονησία είναι από τους πιο ακριβούς καφέδες του κόσμου, με μια τιμή που αγγίζει τα τουλάχιστον 160 ευρώ το κιλό. Αυτό που κάνει τον καφέ αυτό ξεχωριστό, είναι ο τρόπος παρασκευής του. Οι κόκκοι του καφέ δίνονται σε ασιατικές μοσχογαλές, χωνεύονται από το θηλαστικό και μετά περισυλλέγονται από τα κόπρανά του. Κατά τη διαδικασία της χώνεψης, η μοσχογαλή απελευθερώνει ένα ειδικό ένζυμο που κάνει ενδιαφέρουσα την γεύση του καφέ. Για να τον απολαύσετε χρειάζεται μια γαλλική καφετιέρα ή κλασσική μηχανή εσπρέσο. Ο Kopi Luwak ήταν ένα παραδοσιακό ποτό παντού από την Σουμάτρα μέχρι και το Μπαλί, μέχρι που απέκτησε παγκόσμια δημοφιλία και προσέλκυσε τουρίστες από όλο τον κόσμο. Ωστόσο, αρκετά πρόσφατα η μαζική παραγωγή του έχει μπει κάτω από έλεγχο.

Γαλλία

Γαλλικός καφές
© Shutterstock

Εν τω μεταξύ στην Ευρώπη, ο καφές μετά την άφιξή του στην Βενετία, άρχισε να κερδίζει όλο και μεγαλύτερο έδαφος, με καφετέριες να ξεφυτρώνουν συνέχεια στην Ιταλία και την Γαλλία. Η πολεμική γύρω από τις καφετέριες συνεχιζόταν, με τον Άγγλο Μονάρχη Κάρολο Β΄ να τις αποκαλεί «μέρη συνάντησης δυσαρεστημένων που διαδίδουν σκανδαλώδεις αναφορές», ενώ στο Παρίσι γίνονταν σήμα κατατεθέν της πόλης. Πάντως, η ιστορία θέλει ριζοσπάστες όπως τον Μαρά και τον Ροβεσπιέρο να έχουν συνωμοτήσει μέσα σε παρισινές καφετέριες εναντίον της μοναρχίας. Ένα από τα ιστορικά καφενεία του Παρισιού, το Café Procope, που είναι το παλαιότερο καφέ που λειτουργεί συνεχώς στο Παρίσι, άνοιξε σε ένα αναμορφωμένο λουτρό το 1686 και έγινε αμέσως κέντρο του Διαφωτισμού, όπου φιλόσοφοι και εφευρέτες συνευρίσκονταν, όπως ο Ρουσσώ και ο Βολταίρος (που λέγεται ότι έπινε 40 φλιτζάνια την ημέρα).

Ο προτιμώμενος τρόπος κατανάλωσης καφέ στη Γαλλία είναι απλός: ποιος δεν έχει δοκιμάσει άλλωστε μια κούπα γαλλικού καφέ. Αλλά και ποιος δεν έχει ακουστά τον café au lait. Ωστόσο, δεν είναι μόνο ένα latte ή ένα φλιτζάνι καφέ με κρύο γάλα. Ο café au lait είναι παρασκευασμένος καφές φίλτρου αναμεμειγμένος με γάλα στον ατμό και συνήθως δεν υπάρχει αφρός στην κορυφή.

Κούβα

Κουβανός καφές
© Shutterstock

Το πρώτο δεντρύλλιο καφέ που φυτεύτηκε στην Αμερική μεταφέρθηκε με πλοίο από τον Βασιλικό Βοτανικό Κήπο του Παρισιού στη Μαρτινίκα κάπου το 1723 από έναν νεαρό αξιωματικό, τον Gabriel de Clieu. Και με αυτό το δεντρύλλιο έχουμε μέσα σε πενήντα χρόνια πάνω από 18 εκατομμύρια απογόνους στην Καραϊβική. Οι Γάλλοι άρχισαν να καλλιεργούν τον καφέ ξέφρενα χρησιμοποιώντας σκλάβους σε όλη την Αϊτή από το 1734. Η παραγωγή ήταν τόσο μεγάλη που έφτανε το 50% της παγκόσμιας παραγωγής. Τελικά όμως, λίγο οι κατώτερες συνθήκες εργασίας, λίγο η αδράνεια των νομοθετών οδήγησαν στην επανάσταση της Αϊτής, που από το 1804 και μετά έπαψε να παράγει μεγάλες ποσότητες καφέ, η εξάπλωση όμως των φυτειών στην Καραϊβική δεν έλαβε τέλος.

Ο καφές στην Κούβα είναι ένα πολύ γλυκό ρόφημα. Δεν είναι τίποτα άλλο από έναν εσπρέσο, μόνο που η ζάχαρη κάνει την διαφορά. Η χτυπημένη ζάχαρη που προστίθεται, ανεβαίνει στην κορυφή του φλιτζανιού, σχηματίζοντας ένα παχύ και αφρώδες στρώμα.

Βραζιλία – Πορτογαλία

Βραζιλιάνικος
© Shutterstock

Εν τω μεταξύ, ο Πορτογάλος στρατιωτικός Francisco de Mello Palheta ήθελε να κάνει κοινή χρήση του καφέ με τους Γάλλους. Όταν όμως ο Γάλλος κυβερνήτης απέρριψε την πρότασή του, εκείνος, χρησιμοποιώντας την καλή του εμφάνιση, γοήτευσε την γυναίκα του Γάλλου κυβερνήτη. Εκείνη του έδωσε σαν δώρο το μπουκέτο της, κρύβοντας μέσα ένα κόκκο καφέ. Τον κόκκο που χρησιμοποιήθηκε ως σπόρος για το πρώτο δεντρύλλιο στην Βραζιλία, την χώρα που σήμερα μας δίνει το 40% της παγκόσμιας παραγωγής.

Ο cafezinho, ελληνιστί καφεδάκος, είναι η καθαυτή ένδειξη φιλοξενίας στην Βραζιλία, και μια πρόκληση αφού είναι αρκετά δυνατός και σερβίρεται με πολλή ζάχαρη. Το ότι όμως τον πίνετε στην χώρα που παράγει τον περισσότερο καφέ του κόσμου, αρκεί για να καθίσετε και να τον απολαύσετε.

Από την άλλη, η Πορτογαλία προσφέρει μια ενδιαφέρουσα πρόταση για τον καφέ σας. Ο mazagran, έρχεται για την ακρίβεια από την Αλγερία, αν και πλέον είναι πολύ δημοφιλής στην Πορτογαλία, και είναι στην ουσία παγωμένος καφές με φρέσκο χυμό λεμονιού. Θεωρείται επίσης ως ο πρώτος παγωμένος της καφεϊστορίας!

Μεξικό

Καφές: Μεξικό
© Shutterstock

Στο μεταξύ, η καλλιέργεια του καφέ γίνεται όλο και σημαντικότερη στις τροπικές περιοχές του Νέου Κόσμου. Από το 1779 στην Κόστα Ρίκα, το 1790 στο Μεξικό, και το 1850 στην Γουατεμάλα, οι φυτείες εξαπλώνονται σαν πυρκαγιά. Οι παγκόσμιες εξαγωγές πάντως πήραν φωτιά από το 1914 και μετά με το άνοιγμα της διώρυγας του Παναμά.

Μπαχαρικά όπως το γαρίφαλο, το γλυκάνισο και η κανέλα αναμειγνύονται με αλεσμένους κόκκους καφέ και την επεξεργασμένη ζάχαρη piloncillo και μπαίνουν μέσα σε πήλινα δοχεία, τα ollas, για να στραγγιστούν με κόσκινο και να μας δώσουν τον café de olla στο Μεξικό. Μερικοί προσθέτουν σοκολάτα και άλλοι σκούρα καστανή ζάχαρη σε αυτή την ενδιαφέρουσα εκδοχή καφέ που σερβίρεται σε πήλινες κούπες. Ο θρύλος θέλει τον επαναστάτη Emiliano Zapata και τους στρατιώτες του να αντλούν δύναμη από αυτόν τον καφέ.

Γερμανία – Αυστρία

Καφές: Γερμανία
© Shutterstock

Κι ενώ η Κεντρική Αμερική άρχισε να εξάγει καφέ στην Ευρώπη με μεγάλους ρυθμούς, πολλοί ήταν αυτοί που έβλεπαν τον καφέ με μισό μάτι. Κι αυτό γιατί μέχρι τότε στην βόρεια Ευρώπη το κύριο ρόφημα για το πρωινό ήταν η μπύρα! Ο καφές έκανε τους ανθρώπους πιο ενεργητικούς και τους είχε σε εγρήγορση. Ο Φρειδερίκος ο Μέγας, βασιλιάς της Πρωσίας, δεν τα πήγαινε καθόλου καλά με τις πολιτιστικές αλλαγές, ούτε του άρεσε να πίνει ο κόσμος καφέ για πρωινό και έτσι το 1777 εκδίδει ένα μανιφέστο που διακηρύσσει την κατωτερότητα του καφέ έναντι της μπύρας. Προσέλαβε μάλιστα 400 «λαγωνικά» για να εντοπίσουν τα μη αδειοδοτημένα μέρη που καβούρδιζαν καφέ και επέβαλε περιορισμούς, που κράτησαν μέχρι το 1786.

Οι φίλοι του καφέ στην Γερμανία απολαμβάνουν τον pharisäer, έναν καφέ που μοιάζει περισσότερο με επιδόρπιο παρά με τον απλό συνηθισμένο καφέ που συνηθίζουμε εμείς. Δυνατός καφές αναμειγνύεται με λίγο ρούμι και σερβίρεται με σαντιγί από πάνω, σε έναν συνδυασμό έκπληξη. Στην Αυστρία πάλι τα πράγματα είναι πιο απλά. Ο παραδοσιακά αγαπημένος καφές είναι ο Wiener mélange, ή απλά mélange, ένα καφεδάκι εσπρέσο με λίγο αφρόγαλα που μοιάζει πολύ με τον γνωστό καπουτσίνο.

Φινλανδία

Καφές: Φινλανδία
© Shutterstock

Δεν ήταν η Γερμανία η μόνη χώρα του βορρά που είδε απαγορεύσεις. Ο Σουηδός βασιλιάς Γουστάβος Γ΄εξέδωσε ένα διάταγμα, επιβάλλοντας σκληρούς φόρους στην κατανάλωση καφέ και τσαγιού, τιμωρώντας τον λαό ακόμη σκληρότερα στην περίπτωση μη πληρωμής του φόρου. Η μαύρη αγορά άκμασε και ο Γουστάβος για να δικαιολογήσει την απαγόρευση, άλλαξε τη θανατική ποινή δύο διδύμων σε ισόβια, επιβάλλοντας ο ένας ισοβίτης να πίνει τρία λίτρα καφέ την ημέρα και ο άλλος τρία λίτρα τσάι. Το 1792 ο βασιλιάς δολοφονήθηκε και έτσι δεν πρόλαβε να δει ότι ο πότης του τσαγιού πέθανε πρώτος.

Τελικά όμως η μπύρα πήρε πόδι από το πρωινό των Σκανδιναβών και σήμερα η Φινλανδία έχει από τις μεγαλύτερες καταναλώσεις καφέ κατ’ άτομο στον κόσμο. Οι Φινλανδοί έχουν αναπτύξει έναν περίεργο τρόπο για να πίνουν το καφεδάκι τους. Πολλοί είναι αυτοί που συνδυάζουν τα γαλακτοκομικά με τον καφέ, οι Φινλανδοί πάλι τον συνδυάζουν με το τυρί. Ένα αποξηραμένο ήπιο τυρί, το juustoleipä, μπαίνει συνήθως στον πάτο της κούπας με τον καφέ να το λούζει, απορροφώντας τον σαν σφουγγάρι και απελευθερώνοντας την γεύση του. Είναι επίσης ένας καφές που αγαπούν και οι Σουηδοί στα σύνορα με τη Φινλανδία.

Αφρική

Καφές: Αιθιοπία
© Shutterstock

Αν και ο καφές σαν φυτό προέρχεται από την Αιθιοπία, η παραγωγή καφέ στην Αφρική καθυστέρησε μέχρι τον 20ο αιώνα. Η πτώση των αποικιακών καθεστώτων έδωσε την ευκαιρία στους ντόπιους αγρότες την ώθηση για την παραγωγή του καφέ Robusta, δίνοντάς τους πρόσβαση σε μια ήδη ανοιχτή παγκόσμια οικονομία για το προϊόν. Εκτός από την Αιθιοπία, μεγάλη παραγωγή έχουν σήμερα η Ακτή του Ελεφαντοστού και η Κένυα.

Και στην Αφρική τον καφέ τον θέλουν δυνατό. Στην Σενεγάλη, ο καφές αρωματίζεται με πιπέρι Γουινέας και ενίοτε με γαρίφαλα (το μπαχαρικό πάντα) για να μας δώσει τον café touba. Έγινε δημοφιλής το 1880 από τον ιδρυτή της ισλαμικής αδελφότητας Mouride και πήρε το όνομά του από την ιερή πόλη Τούμπα. Αρχικά πίστευαν ότι έχει ιατρική αξία και τώρα, αυτό το γλυκό και πικάντικο ρόφημα απολαμβάνεται από το πρωί μέχρι το βράδυ σε κάθε γωνιά της Σενεγάλης, κερδίζοντας όλο και μεγαλύτερο έδαφος και στις υπόλοιπες χώρες της δυτικής Αφρικής.

Από την άλλη, ο μαροκινός καφές είναι μια ιδιαίτερη πικάντικη απόλαυση. Φτιαγμένος με γαλλική καφετιέρα, καρυκεύεται με κανέλα, τζίντζερ, κάρδαμο, γαρίφαλο, μαύρο πιπέρι και μοσχοκάρυδο. Συχνά προστίθεται ζάχαρη ή κρέμα και ετοιμάζεται παραδοσιακά στα σπίτια.

Βιετνάμ

Καφές: Βιετνάμ
© Shutterstock

Νομίζεται ότι η ιστορία του καφέ τελειώνει έτσι απλά; Ο καφές και η παραγωγή του συνεχίζουν να εξελίσσονται με τον χρόνο. Απόδειξη η παραγωγή καφέ στην Ταϊλάνδη. Μπορεί η χώρες της Κεντρικής Αμερικής να μας δίνουν από τους πιο ποιοτικούς και ακριβούς καφέδες, όμως ο ταϊλανδέζικος Black Ivory Coffee είναι ο πιο ακριβός καφές στον κόσμο. Η τιμή του ξεκινά από τα 1000 δολλάρια το κιλό για να αγγίξει και τα 1500 δολλάρια. Δικαιολογημένα λόγω διαδικασίας. Η εταιρεία Black Ivory Coffee τροφοδοτεί τους ελέφαντες της φυτείας με καφέ Arabica – μιας και το πεπτικό σύστημα του ελέφαντα είναι παρόμοιο με της μοσχογαλής απελευθερώνοντας ένζυμα που δυναμώνουν την γεύση του – και στην συνέχεια περισυλλέγεται από τα κόπρανα. Αυτό είναι αρκετό για να διασφαλίσει ότι το κάθε φλιτζάνι θα έχει υπέροχη γεύση, μόνο που ο ελέφαντας είναι τεράστιο ζώο, και έτσι πολλά από τα φασόλια του καφέ καταλήγουν μασημένα ή εντελώς θρυμματισμένα. Έτσι η ποσότητα του τελικού προϊόντος μειώνεται, αυξάνοντας την τιμή.

Απ’ ότι φαίνεται, στην νοτιοανατολική Ασία, δεν έχουν μόνο τον τρόπο για να τον παράγουν, αλλά έχουν και τον τρόπο να τον πίνουν. Αρκετά γνωστός και ως βιετναμέζικος καφές, ο Cà Phê Trứng, είναι μια μοναδική απόλαυση καφεΐνης. Οι χτυπημένοι κρόκοι αυγών, μαζί με το συμπυκνωμένο γάλα και τη ζάχαρη, μπαίνουν μέσα στον καφέ από φασόλια Robusta και στραγγίζονται μέσα από ένα παραδοσιακό φίλτρο στην κούπα. Απολαμβάνεται ζεστός ή παγωμένος και είναι το απόλυτο must-try για τους επισκέπτες στο Ανόι και το Χο Τσι Μινχ.

Μην τον βλέπετε λοιπόν μόνο σαν την πρωινή ανάγκη για να ανοίξει το μάτι μας. Άλλωστε τόσο ταξίδι έκανε μέσα στον χρόνο και στον κόσμο, για να φτάσει ο κάθε κόκκος του να αρωματίζει τα πρωινά μας.


Διαβάστε επίσης

Τα 9 καλύτερα μέρη στην Ευρώπη για να βγει κάποιος στη σύνταξη

Οι 7 πιο όμορφες «μονόχρωμες» πόλεις στον κόσμο

Πόσο κοστίζει η ευτυχία σε κάθε χώρα του κόσμου;

«Μια πίτα μα τι πίτα»: 16 λαχταριστές πίτες από όλο τον κόσμο

Αυτές είναι οι 11 πιο ζεστές περιοχές στον κόσμο

Renova Deco
Smart Booking Title
Smart Booking

Explore More