«Κάντε τους Ολυμπιακούς Αγώνες παγκόσμιους. Δεν χρειάζεται να διεξαχθούν στο Τόκιο»
Photo Credits: Shutterstock

«Κάντε τους Ολυμπιακούς Αγώνες παγκόσμιους. Δεν χρειάζεται να διεξαχθούν στο Τόκιο»

[rt_reading_time postfix="minutes" postfix_singular="minute"] read
Share it:

Τα σενάρια για τη διεξαγωγή των εξ αναβολή Ολυμπιακών Αγώνων στο Τόκιο είναι πολλά και αρκετές φορές αντικρουόμενα μεταξύ τους. Με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις, ο αρθρογράφος του Guardian Σάιμον Μπέρντον προτείνει μια σημαντική αλλαγή για ολόκληρο το «format» της διοργάνωσης: να διεξαχθούν οι Αγώνες σε διαφορετικές χώρες σε όλο τον κόσμο.

Ακολουθεί ολόκληρο το δημοσίευμα.

Στα μέσα του 2019, μήνες πριν από οτιδήποτε ήταν αυτό που συνέβη μεταξύ μιας νυχτερίδας και ενός παγκολίνου για να ξεκινήσει αυτή η ατελείωτη περίοδος κατ’ οίκον περιορισμού/ μακροχρόνιας αίσθησης φόβου και κινδύνου, η ΔΟΕ συνεδρίασε στη Λωζάνη για να επιλέξει έναν οικοδεσπότη για τους Χειμερινούς Αγώνες του 2026, να εγκαινιάσει τη νέα έδρα της, να πραγματοποιήσει μια δίωρη τελετή απονομής βραβείων για όσους μεταδίδουν τους Αγώνες και να ενημερώσει και να επικυρώσει τον καταστατικό της χάρτη.

Μεταξύ των αποφάσεων που πέρασαν «στα ψιλά» ήταν αυτή που θα μπορούσε τελικά να σώσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2021. Κοιτάζοντας πίσω, σχεδόν δύο χρόνια μετά, ορισμένες από τις αποφάσεις που ελήφθησαν στη Λωζάνη έχουν αποδειχθεί εκπληκτικά διορατικές.

Η έδρα της ΔΟΕ στη Λωζάνη
Η έδρα της ΔΟΕ στη Λωζάνη. © Shutterstock

Στο τμήμα του καταστατικού χάρτη που επικεντρώνεται στους ίδιους τους Ολυμπιακούς Αγώνες, υπήρξαν δύο αλλαγές με στόχο – σύμφωνα με όσα γνωστοποιήθηκαν εκείνη τη στιγμή – να υπάρξει μια μακροπρόθεσμη  «ευελιξία» στη διαδικασία επιλογής διοργανωτών. Μπορεί να είναι απλώς ένα ευχάριστο ατύχημα, αλλά αυτές οι αποφάσεις φαίνονται τόσο προφητικές που η πιο λογική εξήγηση είναι ότι κάποιος ταξίδεψε πίσω στο χρόνο από τον μετα-Covid κόσμο για να προειδοποιήσει για τα προβλήματα που θα επακολουθήσουν.

Αρχικά, η ρήτρα τέσσερα – «η μη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων κατά τη διάρκεια του έτους κατά το οποίο θα έπρεπε να διεξαχθούν συνεπάγεται με την ακύρωση των δικαιωμάτων της διογρανώτριας χώρας», εκδοχή της οποίας ήταν στον καταστατικό χάρτη από τότε που δημιουργήθηκε για πρώτη φορά το 1930, διαγράφηκε στο σύνολο της.

Αν και οι Αγώνες δεν ήταν πάντοτε δυνατό να διεξαχθούν βάσει του προγραμματισμού, όπως συνέβη, για παράδειγμα, το 1940 (επρόκειτο και πάλι να τους φιλοξενήσει το Τόκιο), όταν μεταφέρθηκαν πρώτα για το Ελσίνκι και στη συνέχεια ακυρώθηκαν επ’ αόριστον, καμία χώρα υποδοχής δεν είχε προσπαθήσει ποτέ να τους αναβάλει για ένα διαφορετικό έτος – πριν το κάνει το Τόκιο.

Εν μέσω συνεχών εικασιών για οριστική ακύρωση, τον περασμένο μήνα ο Τόμας Μπαχ, πρόεδρος της ΔΟΕ, επέμεινε ότι οι Αγώνες θα πραγματοποιηθούν στο Τόκιο όπως είχε προγραμματιστεί και τόνισε ότι «δεν κάνουμε εικασίες για το αν θα διεξαχθούν οι Αγώνες, εργαζόμαστε σχετικά με τον τρόπο διεξαγωγής τους».

Το καθήκον τους είναι εξαιρετικά δύσκολο. Το Ολυμπιακό χωριό, όπου αθλητές και προπονητές από όλες τις χώρες – το 2016 υπήρχαν 11.384 αθλητές που εκπροσωπούσαν 205 χώρες – θα ζούσαν ο ένας πάνω στον άλλο σε μια σειρά πολυκατοικιών – – 21 κτίρια, 3.850 διαμερίσματα, 10.000 δωμάτια, 18.000 κρεβάτια – φαίνεται μη βιώσιμο σε έναν κόσμο που αντιμετωπίζει την απειλή του Covid.

Ολυμπιακοί Αγώνες 2016
Το 2016 υπήρχαν 11.384 αθλητές που εκπροσωπούσαν 205 χώρες στο Ολυμπιακό χωριό. © Shutterstock

Πριν από το ξέσπασμα της πανδημίας, αναμένονταν περίπου 25.000 εκπρόσωποι των μέσων ενημέρωσης, 600.000 τουρίστες και είχαν προσληφθεί 150.000 άνθρωποι ως βοηθητικό προσωπικό. Είναι δύσκολο να μπορέσει να παρευρεθεί κάποια από αυτές τις ομάδες ανθρώπων – πόσο μάλλον όλες – φέτος.

Η απώλεια θεατών υποβαθμίζει όλα τα αθλητικά γεγονότα, αλλά στους Ολυμπιακούς αγώνες η απώλεια του χωριού και όπως ο καταστατικός χάρτης του 1958 ανέφερε ως την «ευκαιρία που επιτρέπει σε όλες τις εθνικότητες να είναι μαζί, χωρίς φυλετικές διακρίσεις, διακρίσεις με βάση το χρώμα, τη θρησκεία ή την πολιτική – θα ήταν μια μεγαλύτερη αλλαγή για την εμπειρία των αθλητών. Καθώς όμως οι διαγωνιζόμενοι θα πρέπει να διασκορπιστούν σε ολόκληρη την πόλη υποδοχής, μπορούμε να επωφεληθούμε από την άλλη βασική απόφασης της επιτροπής του ΔΟΕ το 2019.

Εκτός από το 1956, όταν διοργανώθηκαν ιππικοί αγώνες στη Στοκχόλμη λόγω των κανονισμών καραντίνας στην Αυστραλία, οι ολυμπιακοί Αγώνες διαξάγονταν πάντα σε μια πόλη. Ομως, το 2019 προστέθηκε μια ακόμη πρόβλεψη: «Οπου κρίνεται απαραίτητο, η ΔΟΕ μπορεί να επιλέξει διαφορετικές πόλεις ή περιφέρειες, πολιτείες και χώρες ως οικοδεσπότες των Ολυμπιακών Αγώνων».

Κανείς δεν θα μπορούσε να προβλέψει ότι η ώρα για να ενεργοποιηθεί αυτός ο κανόνας θα έρχονταν τόσο γρήγορα. Εάν τα εμπόδια στη διοργάνωση όλων των εκδηλώσεων στο Τόκιο αποδειχθούν ανυπέρβλητα, είτε η 23η Ολυμπιάδα θα ακυρωθεί εντελώς, αρνούμενη σε μια γενιά αθλητών την ευκαιρία να φτάσουν στο ανώτερο σημείο της καριέρας τους, είτε θα διεξαχθεί αλλού.

Μια από τις αγαπημένες μου ολυμπιακές ιστορίες είναι αυτή του Ντον Τόμπσον, του δρομέα που κατάφερε να προετοιμαστεί για τη ζέση των Ολυμπιακών Αγώνων της Ρώμης το 1960, κατά τη διάρκεια του χειμώνα στο Κρανφορντ του Μίντλεσεξ, χρησιμοποιώντας κάθε θερμαντική συσκευή που μπορούσε να βρει, μπλοκάροντας τους εξόδους του αέρα από τις πόρτες και τα παράθυρα, φορώντας το ανοράκ της μητέρας του και κάνοντας σκληρή προπόνηση στο χώρο ανάμεσα στο μπάνιο και την τουαλέτα. Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο.

Μπορεί η ιστορία να είναι κάπως αστεία, αλλά καταδεικνύει μια αλήθεια για τους Ολυμπιακούς Αγώνες και, ακόμη περισσότερο, για τους Παραολυμπιακούς Αγώνες: είναι μια διοργάνωση για αυτούς που πάντα θα βρουν έναν τρόπο, για ανθρώπους που πιστεύουν στο αδύνατο. Ποτέ δεν ήταν πιο απαραίτητη αυτή η στάση από τώρα.

Κάντε τους Αγώνες Παγκόσμιους. Διαμοιράστε τις εκδηλώσεις και τους αθλητές σε όλο τον κόσμο, σε κάθε ζώνη ώρας, δημιουργώντας έναν Ολυμπιακό μαραθώνιο 24ωρου αθλητισμού. Αφήστε το Τόκιο να φιλοξενήσει όσα γεγονότα μπορεί να διαχειριστεί με ασφάλεια και αναδιανείμετε τα υπόλοιπα μεταξύ των μεγαλύτερων χωρών στον κόσμο. Εάν η Ιαπωνία δεν μπορεί να φιλοξενήσει τους Αγώνες στο σύνολό τους, θα πρέπει αν ‘αυτού η φετινή Ολυμπιάδα να εορταστεί με τον τρόπου που μας έχει «διδάξει» ο Covid, από ανθρώπους που αναγκάζονται να είναι μακριά αλλά καταφέρνουν να αισθάνονται ενωμένοι.

Ισως δεν είναι αυτό που περιμέναμε από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά όπως λάτρευε να λέει ο Πιερ ντε Κουμπερτέν, αυτό που μετράει είναι η συμμετοχή.

με πληροφορίες από Guardian 

Smart Booking Title
Smart Booking

Explore More