Brexit: ο Κόλιν Γκρίνγουντ των Radiohead περιγράφει μία Ευρώπη χωρίς βρετανικές μπάντες
Photo Credits: Shutterstock

Brexit: ο Κόλιν Γκρίνγουντ των Radiohead περιγράφει μία Ευρώπη χωρίς βρετανικές μπάντες

[rt_reading_time postfix="minutes" postfix_singular="minute"] read
Share it:

Ο μπασίστας των Radiohead Κόλιν Γκρίνγουντ καλεί τη βρετανική κυβέρνηση με άρθρο του στον Guardian να προστατεύσει τις βρετανικές μπάντες και τον βρετανικό πολιτισμό από τη «γραφειοκρατία του Brexit».

Ακολουθεί ολόκληρο το άρθρό του

Η πρώτη συναυλία της μπάντας μου, των Radiohead, στην Ευρώπη ήταν στις 2 Ιουνίου του 1993 στο Huset στην πόλη Aarhus της Δανίας. Λατρεύαμε να παίζουμε σε παμπ και κλαμπ στο Ηνωμένο Βασίλειο οπότε ήμασταν ιδιαίτερα ευγνώμονες για όποια ευκαιρία να ταξιδέψουμε και αν μας δινόταν. Παίζαμε σε μικρά κλαμπ και σε φεστιβάλ στη Σουηδία, στην Ολλανδία, στη Γαλλία με ένα παλιό λεωφορείο το οποίο μύριζε πετρέλαιο και είχε γκρι κουρτίνες. Περνάγαμε τέλεια σαν φίλοι που δούλευαν μαζί για να ακουστεί η μουσική τους σε διαφορετικές κουλτούρες.

Πριν το ευρώ, κάναμε τις καθημερινές μας αγορές σε άλλα συναλλάγματα, τα οποία άλλαζε ο μάνατζερ του τουρ μάς όταν περνούσαμε τα σύνορα. Αν χρειαζόμασταν χρήματα για ένα ποτό ή μία κιθάρα, λέγαμε απλά «πόσα shitters;», που ήταν η έκφραση μας για όλα τα συναλλάγματα που χρησιμοποιούσαμε στον δρόμο. Τα πράγματα έγιναν πιο εύκολα το 1999 όταν το ευρώ εξαπλώθηκε σχεδόν σε όλη την ήπειρο. Οι δημοσιογράφοι μας ρωτούσαν αν το κοινό κάθε χώρας αντιδρούσε διαφορετικά στη μουσική μας και εμείς περιγράφαμε πως οι Ισπανοί χειροκροτούσαν ή μετρούσαν αντίστροφα πριν τα ρεφρέν των κομματιών μας ή πως οι Μιλανέζοι κουνούσαν με ενθουσιασμό τα Nokia τους στον αέρα για να ηχογραφήσουν τη συναυλία και να τραβήξουν φωτογραφίες. Ολοι μας καλωσόριζαν. Και σε τι μέρη έχουμε παίξει; Σε ένα παλιό μπουρδέλο στη Λιόν, στην κορυφή ενός ηφαιστείου κοντά στην Αθήνα, σε στάδια-απομεινάρια της κομμουνιστικής περιόδου στη Γερμανία, σε αναρίθμητα κλαμπ και μπαρ στις καρδιές των ευρωπαϊκών πόλεων. Το 1995 στο μικρό Café de la Danse στο Παρίσι, η Φρανσουάζ Αρντί και η Νταϊάνα Ρος (Κυρία Ρος για εμάς) ανέβηκαν στη σκηνή μόλις τελείωσε το σετ μας.

Οπως το Αμβούργο για τους Beatles, η Ευρώπη ήταν ζωτικής σημασίας για την εξέλιξη της μπάντας. Μας επέτρεψε να δούμε τους εαυτούς μας έξω από τις βρετανικές μας ρίζες και να φανταστούμε μία ζωή στη μουσική που μπορούσε να φτάσει σε ανθρώπους από όλο τον κόσμο. Κάναμε δυνατές φιλίες, ταξιδέψαμε μαζί με μουσικούς από την Ευρώπη και γνωρίσαμε κλαμπ, φεστιβάλ, δισκάδικα και δισκογραφικές εταιρείες.

Τον Δεκέμβριο του 2018, ήμουν αρκετά τυχερός ώστε να παίξω σε τρεις sold-out συναυλίες μαζί με τον λαμπρό νεαρό Βέλγο καλλιτέχνη Tamino. Οι συναυλίες έγιναν στο Ancienne Belgique, έναν πολυτελή χώρο εκδηλώσεων στην καρδιά των Βρυξελλών. Η μουσική του Tamino έχει ένα ευρύ φάσμα επιρροών από τον Jacques Brel μέχρι τον Tim Buckley, τη σκηνή του Σιάτλ της δεκαετίας του 1990 και τη δική του αιγυπτιακή κληρονομιά. Ηταν τιμή μου να δουλέψω μαζί του. Πήρα το μπάσο μου από την Οξφόρδη, μπήκα σε ένα τρένο Eurostar και πέρασα τρεις νύχτες παίζοντας μαζί με εκείνον και την μπάντα του, μένοντας σε ένα μικρό ξενοδοχείο απέναντι από τον συναυλιακό χώρο. Χωρίς βίζα, χωρίς καρνέ, απλά με την ελευθερία της μουσικής.

Πώς θα μοιάζουν οι συναυλίες στην Ευρώπη μετά το Brexit; Μίλησα με πολλούς παλιούς έμπειρους φίλους που διοργανώνουν τα τουρ των Radiohead εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Ο Αντριαν, ο λογιστής μας, είπε ότι θα είναι πιο δύσκολο και πιο ακριβό. Πριν το Brexit, ένα καρνέ (μία λίστα με τα αντικείμενα που έβγαιναν και έμπαιναν στη χώρα) ήταν απαραίτητο για ταξίδια μόνο στη Νορβηγία και την Ελβετία. Σήμερα η κατάσταση θα μοιάζει πιο πολύ με τη Νότια Αμερική, όπου κάθε χώρα έχει το δικό της σύστημα όσον αφορά τις «τρίτες χώρες» όπως εμείς (σ.σ.: η Βρετανία). Ο Αντριαν μου είπε ότι μία κιθάρα αξίας 10 χιλιάδων λιρών θα χρειαζόταν ένα καρνέ το οποίο θα κοστίζει περίπου 650 λίρες χωρίς ΦΠΑ. Το κόστος της μεταφοράς και διαμονής είναι ήδη πολύ υψηλό και τα επιπλέον έξοδα και η χαρτούρα θα αυξηθούν πολύ.

Υπάρχει βέβαια και το καμποτάζ (σ.σ.: η μεταφορά αγαθών) αυτή η άθλια λέξη. Αφού τα φορτηγά που θα μεταφέρουν τον εξοπλισμό μας από το Ηνωμένο Βασίλειο θα μπορούν να κάνουν μόνο δύο παραδόσεις στην Ευρώπη πριν επιστρέψουν στη Βρετανία, ένα τουρ σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις με λεωφορείο θα είναι αδύνατο. Ενας άλλος από τους λογιστές μας ο Στεφ, με διαβεβαίωσε ότι θα υπάρχουν οι άνθρωποι για να τα διαχειριστούν όλα αυτά, στέλνοντάς μου ένα email για ένα διαδικτυακό συνέδριο σχετικά με τον αντίκτυπο του Brexit στη μουσική βιομηχανία: μία ευκαιρία για νέες χρεώσεις στους καλλιτέχνες και τις εταιρείες παραγωγής για να διαχειρίζονται τη γραφειοκρατία. Ο τίτλος του συνεδρίου ήταν «Brexit, what’s the deal?» και αναφέρει ότι:

«Ξεκίνησε με το Brexit, για το οποίο υπήρξε μία συμφωνία στο τέλος. Αλλά η τιμή που πρέπει να “πληρώσει” η ευρωπαϊκή μουσική κοινότητα είναι οι βίζες, τα καρνέ, τα τελωνεία και η φορολογία… Το Brexit απαιτεί εξειδικευμένη διαχείριση».

Διαβάζοντάς το ως μουσικός που θέλει απλά να μπει στο Eurostar και να παίξει, η καρδιά μου πόνεσε με τα νέα κόστη και την ταλαιπωρία – και είμαι αρκετά τυχερός ώστε να μπορώ να τα αντέξω. Ανησυχώ για τη φανταστική ομάδα που μας στηρίζει σαν μπάντα για σχεδόν 30 χρόνια. Είναι η οικογένειά μας στα τουρ, πολλοί εξ αυτών είναι από την Ευρώπη και πρέπει να μπορούν να ταξιδέψουν ελεύθερα και να εργάζονται με επιχειρήσεις από όλο τον κόσμο. Ολες οι εκπληκτικές βρετανικές εταιρείες, σκηνικών, ήχου και φωτισμού που υποστηρίζουν πολλά ευρωπαϊκά φεστιβάλ ίσως καταλάβουν ότι θα είναι πολύ δυσκολότερο να ανταγωνιστούν με τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές. Και οι Ολλανδοί, Γερμανοί και Γάλλοι τεχνικοί με τους οποίους συνεργαζόμαστε για δεκαετίες μπορεί να δουν ότι δεν τους συμφέρει να δουλέψουν εδώ.

Τι θα γίνει με την τσελίστρια η οποία πάει να παίξει στο Βερολίνο για μερικές εκατοντάδες ευρώ και βλέπει ότι το καρνέ θα της κοστίσει περισσότερο από τις απολαβές της; Θα σκεφτεί διπλά ο promoter στο Βερολίνο τα κόστη και την ταλαιπωρία ή απλά θα κλείσει εκείνη και όχι έναν καλλιτέχνη από την Ευρωπαϊκή Ενωση; Τι θα γίνει γίνει με τη νεαρή βιολίστρια από τη Βιέννη, η οποία ονειρεύεται να σπουδάσει σε ένα από τα εμβληματικά μουσικά πανεπιστήμια της Βρετανίας και πλέον αποθαρρύνεται από την ταλαιπωρία που προκαλεί το Brexit; Πρόκειται περί μίας τραγωδίας που όνειρα ονείρων.

Οταν έπαιξα σε αυτές τις μικρές συναυλίες με τον Tamino, βοηθούσα να ξεφορτώσουμε το βαν που είχε τον εξοπλισμό μας σε ένα ήσυχο τετράγωνο μίας πολυεθνικής και ανοικτής στην LGBT κοινότητα στις Βρυξέλλες. Κοίταξα την ταμπέλα στην οδό και είδα ότι το τετράγωνο λεγόταν «Jo Cox Plein». Είχε ονομαστεί έτσι εκείνο τον Σεπτέμβριο προς τιμήν της δολοφονηθείσας βουλεύτριας των Εργατικών, η οποία λάτρευε να πήγαινε στο μέρος που παίξαμε μετά τη δουλειά. Μπορώ να τη φανταστώ να πηγαίνει στο κλαμπ μετά τη δουλειά για να δει ποιο μέρος του κόσμου είχε έρθει για επίσκεψη στην πόλη εκείνη τη βραδιά. Είμαι σίγουρος ότι θα ήταν από κάτω και θα ζητωκραύγαζε για τις νέες βρετανικές μπάντες σε εκείνο το μικρό κλαμπ, όπως έκανα και εγώ όταν ανέβηκα στον πάνω όροφο του χώρου μετά το soundcheck για να δω το τρομερό σετ του SG Lewis ενός νεαρού καλλιτέχνη από το Reading. Αναρωτιέμαι αν αυτό θα είναι τόσο εύκολο για αυτές τις μπάντες τώρα.

Ηρθε η στιγμή για τη βρετανική κυβέρνηση να παραδεχθεί ότι δεν έκανε αρκετά για τις βιομηχανίες του θεάματος στις διαπραγματεύσεις για το Brexit και ότι πρέπει να επαναδιαπραγματευτεί. Η μουσική της χώρας μου είναι σπουδαία επειδή ξεπερνάει τα σύνορα και τα δεσμά, είναι μία σπουδαία πηγή «πατριωτισμού», μία πηγή αυτοπεποίθησης και χαράς. Είμαι περήφανος για τη χώρα μου και όλη τη μουσική που έχει δώσει στον κόσμο και είμαι σίγουρος ότι μοιράζομαι αυτήν την υπερηφάνεια με όλες τις ηλικίες και τις κοινωνικές ομάδες στο Ηνωμένο Βασίλειο. Είναι η αντίθεση στον πολιτισμικό εθνικισμό του Brexit, που αν επικρατήσει θα «μειώσει» τον πολιτισμό μας.

Πηγή: Guardian

Smart Booking Title
Smart Booking

Explore More