Virtual Tours: ψηφιακή περιήγηση στο Μουσείο Ορσέ
Photo Credits: Shutterstock

Virtual Tours: ψηφιακή περιήγηση στο Μουσείο Ορσέ

[rt_reading_time postfix="minutes" postfix_singular="minute"] read
Share it:

Διεθνώς αναγνωρισμένο για την πλούσια συλλογή ιμπρεσιονιστικής τέχνης, το Μουσείο Ορσέ (Musée d’Orsay) στο Παρίσι αποτυπώνει το σύνολο της δυτικής καλλιτεχνικής δημιουργίας στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα.

Οι συλλογές του αντιπροσωπεύουν όλες τις μορφές καλλιτεχνικής έκφρασης, από τη ζωγραφική έως την αρχιτεκτονική και από τις διακοσμητικές τέχνες και τη γλυπτική έως τη φωτογραφία.

Όμως, το ίδιο το κτίριο που στεγάζει το μουσείο αποτελεί ένα αυτοτελές έργο τέχνης. Στο κέντρο της Γαλλικής πρωτεύουσας στις όχθες του ποταμού Σηκουάνα, το μουσείο «εγκαταστάθηκε» στον πρώην σιδηροδρομικό σταθμό Orsay που μοιάζει με παλάτι και χτίστηκε για την Παγκόσμια Εκθεση του 1900.

Πιο συγκεκριμένα, το μουσείο βρίσκεται στο 7ο διαμέρισμα (VIIe arrondissement) της Πόλης του φωτός, στην αριστερή όχθη του ποταμού Σηκουάνα και κατά μήκος της ομώνυμης αποβάθρας.

Το κτίριο του μουσείου σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Βικτόρ Λαλού το 1989 και χρησιμοποιήθηκε από το 1900 έως το 1939 ως εγκατάσταση του κεντρικού σιδηροδρομικού σταθμού της πόλης. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο χρησίμευσε ως στούντιο για τα γυρίσματα αρκετών ταινιών.

Μουσείο Ορσέ
Το κτήριο του μουσείου σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Βικτόρ Λαλού το 1989. © Shutterstock

Το 1977, η Γαλλική κυβέρνηση αποφάσισε να το μετατρέψει σε μουσείο αφιερωμένο αρχικά στην τέχνη του 19ου αιώνα. Την αναμόρφωση του κτιρίου ανέλαβαν οι αρχιτέκτονες Ρενό Μπαρντόν, Πιέρ Κολμπόκ και Ζαν-Κλώντ Φιλιππόν και το μουσείο άνοιξε στο κοινό το 1986.

Σήμερα, το εσωτερικό του μουσείου αποτελείται από τρία επίπεδα. Στο ισόγειο οι αίθουσες εκθέσεων είναι κατανεμημένες αμφίπλευρα της κεντρικής αίθουσας, στην οποία εκτίθενται κυρίως έργα γλυπτικής, ενώ οι πλαϊνές αίθουσες περιλαμβάνουν κυρίως εκθέματα πινάκων ζωγραφικής.

Στο μεσαίο επίπεδο υπάρχουν εξώστες, οι οποίοι δίνουν πρόσβαση στις αίθουσες εκθεμάτων και στον τρίτο (τελευταίο) όροφο – με την ομώνυμη αποβάθρα (Quai d’ Orsay) – υπάρχει η δυνατότητα εξόδου στον εξώστη, απ’ όπου ο επισκέπτης μπορεί να δει το ποτάμι, το Μουσείο του Λούβρου διαγωνίως απέναντι και, σε μεγαλύτερη απόσταση, αντικριστά τη Βασιλική της Ιερής Καρδιάς (Basilique de Sacre-Coeur), το Ναό που βρίσκεται κτισμένος στην κορυφή του λόφου της Μονμάρτρης.

Στο μουσείο στεγάζονται εκθέματα από το Μουσείο του Λούβρου, το Μουσείο Jeu de Paume και το Εθνικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (Musée Nationale d’ Art Moderne).

Για να εμπλουτίσει τις συλλογές του, το Musée d’Orsay φιλοξενείς επίσης πολλές περιστασιακές και ειδικές εκθέσεις όλο τον χρόνο. Παράλληλα, ο πολύ ευέλικτος χώρος του του επιτρέπει να πραγματοποιεί διάφορες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, όπως συναυλίες, παραστάσεις για νέους και κινηματογραφικές προβολές στο αμφιθέατρο του.

Το Μουσείο Ορσέ συμμετέχει στο πρόγραμμα Google Arts & Culture, δίνοντας τη δυνατότητα σε ανθρώπους από όλο τον κόσμο να θαυμάσουν και να περιηγηθούν ψηφιακά στους εντυπωσιακούς εκθεσιακούς του χώρους.

Απεικονίζονται συνολικά 278 εκθέματα του μουσείου, με τους χρήστες να μπορούν να επιλέξουν μέσα από βοηθητικά φίλτρα ταξινόμησης με βάση τη χρονολογία ή το χρώμα.

Ακολουθούν πέντε από τα σπουδαιότερα εκθέματα του μουσείου.

Ζαν-Μπατίστ Καρπώ – Τα Τέσσερα Τμήματα του Κόσμου

Μουσείο Ορσέ
© Google Arts & Culture

Ο βαρόνος Haussmann, ο νομάρχης του Παρισιού που έδωσε στην πόλη την εικόνα που γνωρίζουμε σήμερα, ανέθεσε στον Καρπώ να σχεδιάσει ένα σιντριβάνι για το Observatoire Garden το 1867. Ο γλύπτης επέλεξε να απεικονίσει τα τέσσερα τμήματα του κόσμου να γυρίζουν γύρω από την ουράνια σφαίρα.

Η Ευρώπη μόλις που αγγίζει το έδαφος, η Ασία – με τη μακριά πλεξούδα της – φαίνεται σχεδόν από πίσω, η Αφρική προβάλλεται κατά τα τρία τέταρτα και η Αμερική, φορώντας μαντίλα, κοιτάζει τον θεατή ενώ το σώμα της γυρίζει προς τα πλάγια.

Αυτή η αίσθηση κίνησης είναι ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της τέχνης του Καρπώ. Η παθιασμένη φύση του ήταν το ακριβώς αντίθετο της νεοκλασικής γαλήνης. Μόλις το 1874, ένα χρόνο πριν πεθάνει, το χάλκινο σιντριβάνι στήθηκε στον καθορισμένο χώρο.

Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ – Χορός στο Μουλέν ντε λα Γκαλέτ

Μουσείο Ορσέ
© Google Arts & Culture

Ο πίνακας απεικονίζει ένα τυπικό κυριακάτικο απόγευμα στο Moulin de la Galette, στην περιοχή της Μονμάρτρης στο Παρίσι. Ο Μύλος της Γαλέττας ήταν ανεμόμυλος και φούρνος, ο οποίος είχε μετατραπεί σε κοσμικό κέντρο. Στα τέλη του 19ου αιώνα η εργατική τάξη των Παριζιάνων ντυνόταν καλά και περνούσε τον χρόνο της εκεί χορεύοντας, πίνοντας, και τρώγοντας γαλέτες ως το βράδυ.

Πρόκειται αναμφίβολα για το σημαντικότερο έργο του Ρενουάρ και ένα από τα πιο φημισμένα αριστουργήματα του ιμπρεσιονισμού. Κύριος στόχος του ζωγράφου είναι να μεταδώσει τη ζωηρή και χαρούμενη ατμόσφαιρα του δημοφιλούς χορού στον κήπο. Η αποτύπωση του κινούμενου πλήθους, «λουσμένη» με φυσικό και τεχνητό φως, γίνεται με ζωηρές, έντονα χρωματισμένες πινελιές.

Εντγκάρ Ντεγκά – Μικρή χορεύτρια Δεκατεσσάρων Ετών

Μικρή χορεύτρια Δεκατεσσάρων Ετών
© Google Arts & Culture

Όταν ο Ντεγκά πέθανε το 1917, βρέθηκαν 150 κέρινα και πήλινα γλυπτά στο στούντιο του. Ολα αυτά τα αγάλματα παρέμειναν άγνωστα στο κοινό όσο ο καλλιτέχνης βρίσκονταν εν ζωή, εκτός από τη «Μικρή χορεύτρια Δεκατεσσάρων ετών» που παρουσίασε στην έκθεση ιμπρεσιονισμού του 1881.

Χρωματισμένο με φυσικό τρόπο, εξοπλισμένο με αληθινά μαλλιά, ντυμένο με φούστα και πραγματικά παπούτσια μπαλέτου, ήταν ένα παράδειγμα απόλυτου υπερρεαλισμού. Όταν παρουσιάστηκε, αποκάλυψε ότι ο Ντεγκά ήταν ένας καλλιτέχνης που «ακροβατούσε» ανάμεσα στην ανθρωπολογία και τoν νατουραλισμό.

Οι κριτικοί δεν έκαναν λάθος: το έργο κατηγορήθηκε για βίαια και «κτηνώδη» απεικόνιση του κοριτσιού, το οποίο συγκρίνονταν με μια μαϊμού ή έναν Αζτέκο και είχε ένα πρόσωπο στο οποίο «όλες οι αμαρτίες αποτυπώνουν τις απεχθείς υποσχέσεις τους, το σημάδι ενός πολύ κακού χαρακτήρα».

Ο Ντεγκά απεικόνισε την κοινωνία της εποχής του με έναν γυμνό σχεδόν επιστημονικό τρόπο χωρίς ίχνος υποκρισίας. Στη χάλκινη εκδοχή που δημιουργήθηκε μετά τον θάνατο του, έγινε προσπάθεια να διατηρηθούν στο έπακρο τα χαρακτηριστικά του πρωτότυπου κέρινου γλυπτού.

Βαν Γκογκ – Αυτοπροσωπογραφία

Αυτοπροσωπογραφία
© Google Arts & Culture

Η Αυτοπροσωπογραφία είναι μια ελαιογραφία σε καμβά του 1889 του μετα-ιμπρεσιονιστή ζωγράφου Βίνσεντ βαν Γκογκ. Ο πίνακας, ο οποίος μπορεί να είναι η τελευταία αυτοπροσωπογραφία του Βαν Γκογκ, ζωγραφίστηκε τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, λίγο πριν φύγει από το Σεν Ρεμί ντε Προβάνς στην Νότια Γαλλία.

Όπως ο Ρέμπραντ και ο Γκόγια, ο Βαν Γκογκ χρησιμοποιούσε συχνά τον εαυτό του ως μοντέλο – δημιούργησε πάνω από σαράντα τρεις αυτοπροσωπογραφίες, πίνακες ή σχέδια σε δέκα χρόνια. Παράλληλα, ασκούσε έντονη κριτική παρατηρώντας τον εαυτό του στον καθρέφτη. Το να ζωγραφίζεις τον εαυτό σου δεν είναι μια «αθώα» πράξη: είναι μια αμφισβήτηση που συχνά οδηγεί σε κρίση ταυτότητας.

Ετσι, έγραψε στην αδερφή του: «Ψάχνω μια βαθύτερη ομοιότητα από εκείνη που αποτυπώνει ένας φωτογράφος». Και αργότερα στον αδερφό του: «Οι άνθρωποι λένε και εγώ είμαι πρόθυμος να πιστέψω ότι είναι δύσκολο να γνωρίσεις τον εαυτό σου. Αλλά δεν είναι επίσης εύκολο να ζωγραφίσεις τον εαυτό σου. Τα πορτρέτα που ζωγράφισε ο Ρέμπραντ είναι κάτι περισσότερο από μια θέαση της φύσης, μοιάζουν περισσότερο με μια αποκάλυψη».

Εντουάρ Μανέ – Ολυμπία

Ολυμπία
© chingmingfest/Flickr

Με την Ολυμπία, ο Μανέ επαναπροσδιόρισε το παραδοσιακό μοτίβο του γυναικείου γυμνού, χρησιμοποιώντας μια δυναμική, ασυμβίβαστη τεχνική. Τόσο το θέμα, όσο και η απεικόνιση του, μπορούν να δικαιολογήσουν το σκάνδαλο που προκλήθηκε από αυτόν τον πίνακα του 1865. Η εικόνα απεικονίζει την «κρύα» και πεζή πραγματικότητα ενός σύγχρονου θέματος.

Η Αφροδίτη έχει γίνει πόρνη, προκαλώντας τον θεατή με το ραδιούργο βλέμμα της. Αυτή η «βεβήλωση» του εξιδανικευμένου γυμνού προκάλεσε βίαιη αντίδραση.

με πληροφορίες από Google Arts & Culture, Musée d’Orsay

Smart Booking Title
Smart Booking

Explore More