Αλένκα Αρτνικ: πώς κατάφερε να σπάσει το παγκόσμιο ρεκόρ ελεύθερης κατάδυσης (βίντεο)
Photo Credits: Shutterstock

Αλένκα Αρτνικ: πώς κατάφερε να σπάσει το παγκόσμιο ρεκόρ ελεύθερης κατάδυσης (βίντεο)

[rt_reading_time postfix="minutes" postfix_singular="minute"] read
Share it:

Ενα πρωί του Νοεμβρίου στα ζεστά νερά της Ερυθράς Θάλασσας στα ανοικτά των ακτών της Αιγύπτου, η Αλένκα Αρτνικ φόρεσε ένα μωβ κοστούμι και ένα μονοπέδιλο, φορτώθηκε με ένα βάρος τεσσάρων κιλών γύρω από το λαιμό της και «δέθηκε» με  ένα λεπτό σκοινί που κρατούσε χαλαρά στο ένα της χέρι.

Τότε καταδύθηκε. Βαθιά, χωρίς μάσκα ή γυαλιά. Το σκοινί έφτανε στα 114 μέτρα κάτω από την επιφάνεια του νερού και – κρατώντας την αναπνοή της – η Αρτνικ ήταν αποφασισμένη να φτάσει στο κάτω μέρος και και να επανέλθει στην επιφάνεια βασισμένη στη δική της δύναμη.

Αν τα κατάφερνε, θα σημείωνε ένα νέο παγκόσμιο ρεκόρ.

Ο Νίκολας Μεβόλι, ο πρώτο Αμερικανός που έσπασε το φράγμα των 100 μέτρων σε ελεύθερη κατάδυση, πέθανε καθώς προσπάθησε να σπάσει ένα δεύτερο αμερικανικό ρεκόρ στο άθλημα επτά χρόνια νωρίτερα, λόγω τραυματισμού στους πνεύμονες.

Η Ναταλία Μολχάνοβα, μια 41χρονη κάτοχος παγκοσμίου ρεκόρ και 23 φορές παγκόσμια πρωταθλήτρια – θεωρείται ευρέως η μεγαλύτερη ελεύθερη δύτης όλων των εποχών. Εξαφανίστηκε κατά τη διάρκεια μιας προπόνησης στην Ισπανία λιγότερο από δύο χρόνια νωρίτερα.

Αλλά μετά από μια νύχτα κατά τη διάρκεια της οποίας έμεινε άυπνη, η 39χρονη Σλοβένα Αρτνικ, δεν επικεντρώθηκε στον κίνδυνο ή στο ενδεχόμενο θανάτου. Επρεπε να παραμείνει στο σήμερα και ήρεμη.

Λίγο μετά τις 8 π.μ., η Αρτνικ γέμισε τους πνεύμονές της με αέρα και αφέθηκε να βυθιστεί στον ωκεανό.

Σε μεγάλα υδάτινα βάθη, η βαρομετρική πίεση αυξάνεται περίπου κάθε 10 μέτρα. Στα 20 μέτρα, οι πνεύμονες της συμπιέστηκαν στο ένα τρίτο της κανονικής τους χωρητικότητας, οπότε μετακίνησε τον αέρα που χρειαζόταν από τους πνεύμονες στο στόμα της. Εάν – έστω και ελάχιστος αέρας – κατάφερνε να «διαφύγει» από τα χείλη της, ο τραυματισμός θα ήταν αναπόφευκτος.

Καθώς οι πνεύμονες της συνέχιζαν να συμπιέζονται, η ροή του αίματος μετατοπίστηκε από τα χέρια και τα πόδια στον «πυρήνα» της. Οι καρδιακοί της παλμοί επιβραδύνθηκαν στο μισό του ρυθμού ανάπαυσης, καθώς το σώμα της προσαρμόστηκε για να τη διατηρήσει ζωντανή και σε εγρήγορση.

Ολα αυτά είναι μέρος αυτού που οι επιστήμονες ονομάζουν καταδυτικό αντανακλαστικό των θηλαστικών, καθώς παρόμοια απόκριση εμφανίζεται σε φώκιες, δελφίνια και φάλαινες.

Στα 70 μέτρα, η Αρντικ έκλεισε τα μάτια της, σταμάτησε να κινείται και απλά αφέθηκε στη «δύναμη» του βάρους που κουβαλούσε, γνωρίζοντας ότι είναι καλύτερο να μην σκέφτεται και να μην κινείται καθόλου.

Οι σκέψεις απαιτούν οξυγόνο. Το άγχος μας κάνει να σκεφτόμαστε πολύ πιο γρήγορα και αυξάνει τους καρδιακούς μας παλμούς. Καθώς βυθίζονταν βαθύτερα, η αυξημένη πίεση την έκανε να νιώσει σαν να «αγκαλιάζεται» από τον ωκεανό.

«Σίγουρα ένιωθα ότι ανήκα εκεί εκείνη τη στιγμή», είπε.

Ωστόσο, τη στιγμή που ο συναγερμός στο ρολόι κατάδυσης της χτύπησε για να την ειδοποιήσει ότι έφτασε στα 109 μέτρα – πέντε πάνω από τον στόχο της – βρίσκονταν κάτω από τη θάλασσα για σχεδόν δύο λεπτά.

Ανοιξε τα μάτια της και όταν έφτασε στο τέλος της «διαδρομής», στα 114 μέτρα, άρπαξε ένα από τα καρτελάκια, γύρισε και άρχισε να ανεβαίνει προς την επιφάνεια. Για να φτάσει όμως και πάλι επάνω, θα έπρεπε να κολυμπήσει «ενάντια» στο βάρος του νερού.

Η επόμενη ανάσα της ήταν ακόμη σχεδόν δύο λεπτά μακριά.

Η ανάβαση είναι το πιο επικίνδυνο μέρος κάθε βαθιάς κατάδυσης, καθώς όταν τα επίπεδα οξυγόνωσης των δυτών γίνονται πολύ χαμηλά, κινδυνεύουν να χάσουν τις αισθήσεις τους.

Οι δύτες ασφαλείας εκπαιδεύονται να είναι σε θέση να αντιληφθούν τα σημάδια υποξίας και εάν αισθανθούν ότι ένας δύτης βρίσκεται σε κίνδυνο, να τον πιάσουν και να τον μεταφέρουν στην επιφάνεια.

Ο Τίτο Ζάπαλα ήταν ο δύτης που βρίσκονταν στα 60 μέτρα της διαδρομή της Αρτνικ με ένα υποβρύχιο σκούτερ, παρακολουθώντας πρώτος την ανάβαση της.

Οταν ένας δεύτερος δύτης ασφαλείας τη συνάντησε στα 30 μέτρα, η Αρτνικ συνέχισε να κολυμπά με απόλυτο έλεγχο. Ενας τρίτος δύτης την συνάντησε στα 10 μέτρα, όμως η Αρτνικ δεν «έσπασε». Συνέχισε να κολυμπάει και επέπλευσε ήρεμα στην επιφάνεια μετά από τρία λεπτά και 41 δευτερόλεπτα.

Επιασε το σκοινί και πήρε απότομες εισπνοές για να προωθήσει την επανοξυγόνωση. Στη συνέχεια, πραγματοποίησε όλα τα απαραίτητα «πρωτόκολλα». Οταν ένας δύτης φτάνει στα όρια του, αυτές οι φαινομενικά απλές διεργασίες μπορούν να γίνουν αδύνατες λόγω της απώλειας ελέγχου ή ακόμη και συνείδησης.

Η Αρτνικ αφαίρεσε το κλιπ από τη μύτη της, έδειξε στον κριτή την ετικέτα της και είπε τις «μαγικές» λέξεις σιγά αλλά ξεκάθαρα: «είμαι εντάξει».

Οταν ο κριτής έδειξε τη λευκή του κάρτα – η οποία σηματοδότησε την επίτευξη του ρεκόρ -, οι δύτες ασφαλείας και το μικρό γκρουπ αθλητών και θεατών άρχισαν να πανηγυρίζουν.

Στην πραγματικότητα, η επιβλητική απόδοση της Αρτνικ υποδηλώνει ότι, ακόμη και αν αποτελεί μια κάτοχο παγκόσμιου ρεκόρ που έχει ωθήσει την ελεύθερη κατάδυση γυναικών σε ένα επίπεδο που φάνταζε απίθανο πριν πέντε χρόνια, έχει ακόμη πολλά περισσότερα να δώσει.

Και ίσως, αυτό δεν είναι το τελευταίο ρεκόρ που καταφέρνει να σπάσει.

με πληροφορίες από New York Times

Smart Booking Title
Smart Booking

Explore More