Οικογενειακά τραπέζια: εστία υπερμετάδοσης ή «εστία υπερβολής»;
Photo Credits: Shutterstock

Οικογενειακά τραπέζια: εστία υπερμετάδοσης ή «εστία υπερβολής»;

[rt_reading_time postfix="minutes" postfix_singular="minute"] read
Share it:

Ενόψει των Χριστουγέννων οι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο έχουν αναγγείλει ότι οι φετινές εορτές θα είναι διαφορετικές, χωρίς μεγάλα οικογενειακά τραπέζια και συναθροίσεις.

Είναι ξεκάθαρο ότι ο ιός δεν κάνει «εξαιρέσεις», αλλά ευθύνονται τα οικογενειακά τραπέζια για την αύξηση των κρουσμάτων που παρατηρείται τον τελευταίο καιρό;

Το Κέντρο Πρόληψης και Ελέγχου Ασθενειών (Centers for Disease Control and Prevention – CDC) εξέδωσε μία αυστηρή ανακοίνωση, προειδοποιώντας ότι τα οικογενειακά τραπέζια ενόψει της γιορτής των Ευχαριστιών (Thanksgiving) στις ΗΠΑ μπορεί να οδηγήσουν σε αύξηση των κρουσμάτων.

Είναι όμως πραγματικά τα οικογενειακά τραπέζια εστίες υπερμετάδοσης του ιού; Τα στοιχεία δεν υποστηρίζουν κάτι τέτοιο, σύμφωνα με τους επιστήμονες. Παρόλα αυτά πολλές πολιτείες των ΗΠΑ τα έχουν απαγορεύσει.

«Είναι σε αυτές τις ανεπίσημες, ιδιωτικές συνάξεις που βλέπουμε την έκρηξη των κρουσμάτων» είχε δηλώσει ο κυβερνήτης της πολιτείας του Κονέκτικατ Νεντ Λάμοντ, ανακοινώνοντας ότι οι συναθροίσεις σε ιδιωτικούς χώρους περιορίζονται στα 10 άτομα.

Ωστόσο πολλοί επιδημιολόγοι δεν είναι τόσο σίγουροι επ’ αυτού, τονίζοντας ότι υπάρχουν ελάχιστα δεδομένα που να αποδεικνύουν ότι τα οικογενειακά τραπέζια ευθύνονται για την αύξηση των κρουσμάτων. Η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολο να εντοπιστεί μία συγκεκριμένη εστία υπερμετάδοσης, καθώς μολύνονται ολοένα και περισσότεροι Αμερικανοί πολίτες με διαφορετικούς τρόπους.

«Κάποιος λέει κάτι και μετά το λέει και άλλος ένας και στο τέλος μετατρέπεται στην αλήθεια» λέει η Τζούλια Μάρκους επιδημιολόγος στο  Χάρβαρτν. «Με ανησυχεί αυτή η αφήγηση γιατί δεν προκύπτει από τα στοιχεία».

Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία στις ΗΠΑ, οι κυριότερες εστίες υπερμετάδοσης είναι οι οίκοι ευγηρίας, οι βιομηχανίες τροφίμων, οι φυλακές, οι υγειονομικές εγκαταστάσεις, τα εστιατόρια και τα μπαρ.

Είναι δύσκολο να συγκριθούν τα οικογενειακά τραπέζια σε σχέση με τις υπόλοιπες εστίες μετάδοσης, ενώ είναι δύσκολο να προσδιοριστεί τι εννοούμε με τον όρο «οικογενειακές συναθροίσεις ή οικογενειακά τραπέζια».

Οι αρχές του Ρόουντ Αϊλαντ, όπου οι συναθροίσεις άνω των 10 ατόμων έχουν απαγορευτεί, συμπεριέλαβαν τα «οικογενειακά τραπέζια», τα πάρτι γενεθλίων και λοιπές ιδιωτικές συναθροίσεις στην ίδια κατηγορία. Άλλες πολιτείες όμως βάζουν τους γάμους και τις κηδείες σε αυτήν την κατηγορία.

Οικογενειακά τραπέζια.
Πολλοί επιδημιολόγοι δεν είναι τόσο σίγουροι επ’ αυτού, τονίζοντας ότι υπάρχουν ελάχιστα δεδομένα που να αποδεικνύουν ότι τα οικογενειακά τραπέζια ευθύνονται για την αύξηση των κρουσμάτων © Shutterstock

Τέτοιου είδους μεγαλύτερες συναθροίσεις είναι βέβαιο ότι μπορεί να οδηγήσουν σε αύξηση των κρουσμάτων. Στο Μέιν, ένας γάμος με 55 καλεσμένους οδήγησε σε 177 κρούσματα. Επίσης η αύξηση των κρουσμάτων σε «δεμένες» κοινότητες όπως οι Αμις και οι Χασιδικοί Εβραίοι συνδέεται με κοινωνικές εκδηλώσεις.

Η ίδια υπόθεση δεν μπορεί να ισχύσει και για τις ολιγάριθμες συναθροίσεις μεταξύ φίλων και συγγενών. Στο Κολοράντο, μόνο 81 κρούσματα σχετίζονται με κοινωνικές συναθροίσεις, ενώ πάνω από τέσσερις χιλιάδες κρούσματα έχουν καταγραφεί στα σωφρονιστικά ιδρύματα της πολιτείας, 3.300 σε πανεπιστήμια, σχεδόν 2.400 σε οίκους ευγηρίας και 450 σε εστιατόρια, μπαρ, καζίνο και άλλους χώρους εστίασης.

Στη Λουιζιάνα, μόνο το 1,7% εκ των 3.300 κρουσμάτων σχετίζεται με κοινωνικές συναθροίσεις.

«Είναι σημαντικό να δίνουμε καλές υγειονομικές συμβουλές ενόψει των γιορτών, δεν υπάρχει αμφιβολία», λέει ο Δρ. Τομ Ινγκλσμπι, διευθυντής του Center for Health Security στο Johns Hopkins Bloomberg School of Public Health. «Δεν είναι όμως σωστό να υποστηρίζουμε ότι (σ.σ.: οι κοινωνικές συναθροίσεις) αποτελούν την πλειοψηφία των κρουσμάτων».

«Φαίνεται σαν να προσπαθούν να περάσουν την ευθύνη του ελέγχου του ιού στις ατομικές επιλογές» λέει η Ελλυ Μάρεϊ, επιδημιολόγος στο πανεπιστήμιο της Βοστόνης. «Μία πανδημία είναι περισσότερο συστημική αποτυχία παρά αποτυχία ατομικών επιλογών».

Μία παρόμοια αφήγηση κυριάρχησε και τον Σεπτέμβριο στις ΗΠΑ, όταν αμερικανικά πανεπιστήμια απέβαλαν φοιτητές που συμμετείχαν σε πάρτι, αντί να τους ενημερώσουν για τις σωστές οδηγίες και να τους παρέχουν τα κατάλληλα εφόδια, τονίζει η Μάρκους.

«Είναι ένας τρόπος αποπροσανατολισμού από τα σκληρά υγειονομικά μέτρα που πρέπει να λάβουμε» επισημαίνει. Τέτοια μέτρα είναι η υποχρεωτική χρήση μάσκας, ο περιορισμός των κοινωνικών ανισοτήτων και η παροχή ειδικού εξοπλισμού στους εργαζόμενους της υγείας.

Μία πρόσφατη έρευνα των New York Times έδειξε ότι οι πολιτείες των ΗΠΑ που δεν έχουν λάβει τα παραπάνω μέτρα βρίσκονται τώρα αντιμέτωπες με τις χειρότερες εξάρσεις του ιού.

Η συνεχής επανάληψη του κινδύνου των κοινωνικών συναθροίσεων ίσως βοηθά στην κατανόηση της σοβαρότητας της κατάστασης, προσθέτει. Από την άλλη, αυτή η λογική έχει οδηγήσει ορισμένες πολιτείες να λάβουν ιδιαίτερα αυστηρά μέτρα που δεν υποστηρίζονται από τα επιστημονικά δεδομένα.

Ο κυβερνήτης της Μινεσότα Τιμ Γουάλτς απαγόρευσε τις συναντήσεις -σε εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους- σε άτομα από διαφορετικά νοικοκυριά, παρόλο που τα στοιχεία έχουν δείξει ότι οι συναντήσεις σε εξωτερικούς χώρους είναι σχετικά ασφαλείς.

Την ίδια στιγμή οι θρησκευτικές τελετές, οι κηδείες και οι γάμοι σε εσωτερικούς χώρους -αν και η πολιτεία προτρέπει τη διεξαγωγή τους μέσω διαδικτύου- επιτρέπονται με ανώτατο όριο τα 250 άτομα.

Οικογενειακά τραπέζια.
«Φαίνεται σαν να προσπαθούν να περάσουν την ευθύνη του ελέγχου του ιού στις ατομικές επιλογές» λέει η Ελλυ Μάρεϊ, επιδημιολόγος στο πανεπιστήμιο της Βοστόνης. «Μία πανδημία είναι περισσότερο συστημική αποτυχία παρά αποτυχία ατομικών επιλογών». © Shutterstock

Αυτά τα μέτρα είναι αντιεπιστημονικά και «παράξενα» λέει η Ασλεϊ Τούιτ από το πανεπιστήμιο του Τορόντο.

«Από τη στιγμή που οι άνθρωποι θα συναντηθούν, το να το κάνουν σε εξωτερικό χώρο είναι πιθανότατα ο πιο ακίνδυνος τρόπος», λέει η Τούιτ. «Το να λες στους πολίτες ότι δεν μπορούν να περάσουν χρόνο σε εξωτερικούς χώρους με ασφάλεια δεν είναι μία λογική προσέγγιση. Οι πολίτες θα το αναγνωρίσουν αυτό και θα αντιδράσουν».

Επιπλέον, οι αυστηρές πολιτικές μπορεί να οδηγήσουν σε έλλειψη εμπιστοσύνης σε έναν κόσμο ο οποίος είναι ήδη κουρασμένος από την πανδημία και την πολιτική, προειδοποιεί η Τούιτ.

«Σε έναν μέσο άνθρωπο το τι επιτρέπεται και τι όχι, ίσως δεν βγάζει ιδιαίτερο νόημα», προσθέτει. «Αφού μπορώ να το καθίσω με άλλους εννέα φίλους μου σε ένα εστιατόριο, γιατί δεν μπορώ να το κάνω στο σπίτι μου;».

«Το να ταυτοποιείς μία δραστηριότητα σαν κύρια πηγή έκρηξης των κρουσμάτων συγκαλύπτει το γεγονός ότι όλες οι δραστηριότητες γίνονται επικίνδυνες όταν τα κρούσματα αυξάνονται σε τοπικό επίπεδο», τονίζει η Δρ. Μάρεϊ.

«Τα οικογενειακά τραπέζια θα ήταν αρκετά ασφαλέστερα αν οι αρχές έθεταν αυστηρά όρια στις εμπορικές δραστηριότητες. Από τη στιγμή που επιλέγουν να μην το κάνουν, επιρρίπτουν τις ευθύνες στους πολίτες».

Οι αρχές θα μπορούσαν επίσης να διαμορφώσουν ασφαλείς εξωτερικούς χώρους με σόμπες και τέντες ώστε να μπορούν οι οικογένειες να συγκεντρωθούν εκεί.

Η δυσανάλογη έμφαση που δίνεται στα οικογενειακά τραπέζια δεν έχει λογική, τονίζει η Δρ. Μάρκους. «Πρέπει να στρέψουμε την προσοχή μας εκεί που χρειάζεται και δεν είμαι πεπεισμένη ότι αυτές είναι οι οικογενειακές συναθροίσεις».

με πληροφορίες από New York Times

Smart Booking Title
Smart Booking

Explore More