«Η χαμένη γοητεία του να είσαι πιλότος»
Photo Credits: Shutterstock

«Η χαμένη γοητεία του να είσαι πιλότος»

[rt_reading_time postfix="minutes" postfix_singular="minute"] read
Share it:

Ο πιλότος Τσάρλι Πέιτζ μιλά στην Telegraph για το πώς η δουλειά του έχασε τη λάμψη και τη γοητεία της στην εποχή του Covid-19.

Το να είσαι πιλότος κάποτε ήταν μία δουλειά με λάμψη ή τουλάχιστον αυτό έλεγαν οι ταινίες.

Η εικόνα του πιλότου από ταινίες όπως «Η Πλεκτάνη» (Catch Me If You Can) είναι ένα απομεινάρι της δεκαετίας του 1960, η πραγματικότητα του 21ου αιώνα είναι αρκετά διαφορετική. Τις μεγάλες πτήσεις συχνά ακολουθούν 24ωρα σε ξενοδοχεία δίπλα στο αεροδρόμιο, ενώ το jet lag πολλές φορές οδηγεί σε ύπνο κατά τη διάρκεια της ημέρας και ζωή μέσα στο βράδυ.

Ωστόσο, αν προγραμματίσεις τον ύπνο σου, κάθε νέα πόλη αποτελεί μία νέα περιπέτεια. Μέχρι που ήρθε ο Covid.

Κάθε χώρα βάζει τους δικούς της κανόνες σχετικά με τους ξένους τουρίστες και μαζί βάζει και τους δικούς της κανόνες σχετικά με το προσωπικό.

Σε ορισμένες πόλεις, μετά από μία 15ωρη βάρδια η αστυνομία μας συνοδεύει στο ξενοδοχείο και μας δίνουν έναν κλειδί μίας χρήσης για το δωμάτιο μας. Από τη στιγμή που θα μπούμε, αυτό ήταν. Μερικές φορές μέχρι και για 72 ώρες. Στους διαδρόμους, υπάλληλοι σεκιούριτι διασφαλίζουν ότι δεν θα «ξεμυτίσουμε». Στο δωμάτιο, η πρόσβαση στο ίντερνετ δεν είναι πάντα εύκολα και τα κανάλια στα αγγλικά είναι περιορισμένα.

Καθώς τα περισσότερα μοντέρνα ξενοδοχεία έχουν κεντρικό σχεδιασμό κλίματος, τις περισσότερες φορές τα παράθυρα δεν ανοίγουν. Αυτό σημαίνει ότι από τη στιγμή που μπαίνουμε στο αεροδρόμιο μέχρι να φύγουμε από το ξενοδοχείο τέσσερις μέρες αργότερα για να γυρίσουμε πίσω, αναπνέουμε καθαρό αέρα μόνο στη διαδρομή μεταξύ του τερματικού και του λεωφορείου που μας μεταφέρει στο ξενοδοχείο.

Οι επιλογές για φαγητό μπορεί να είναι περιορισμένες. Πολλές χώρες δεν επιτρέπουν στους επιβάτες και στο προσωπικό να εισέρχονται στο αεροπλάνο με δικό τους φαγητό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να βασιζόμαστε στο room service ή στο ντελίβερι. Όταν δεν υπάρχει αυτή τη δυνατότητα, «γεύματα» αφήνονται έξω από την πόρτα μας τρεις φορές την ημέρα.

Οι πιλότοι και οι αεροσυνοδοί είναι εκ φύσεως «κοινωνικά ζώα» και όταν βρισκόμαστε μακριά από τα σπίτια μας οι συνάδελφοί «παίρνουν τη θέση» της οικογένειας. Το να είμαστε αποκλεισμένοι ο ένας από τον άλλον έχει αντίκτυπο στη σωματική και ψυχική μας υγεία.

«Η χαμένη γοητεία του να είσαι πιλότος»
«Σε ορισμένες πόλεις, μετά από μία 15ωρη βάρδια η αστυνομία μας συνοδεύει στο ξενοδοχείο και μας δίνουν έναν κλειδί μίας χρήσης για το δωμάτιο μας. Από τη στιγμή που θα μπούμε, αυτό ήταν. Μερικές φορές μέχρι και για 72 ώρες», λέει ο πιλότος Τσάρλι Πέιτζ. © Shutterstock

Ένα σχέδιο για το πώς να περάσει η ώρα αποτελεί «κλειδί» στην αντιμετώπιση της κατάστασης. Πολλoί «γεμίζουν» τα iPads τους με κατεβασμένες σειρές στο Netflix, ενώ άλλοι κουβαλούν μαζί τους αθλητικό εξοπλισμό για να κάνουν γυμναστική μέσα στα δωμάτιά τους. Εντυπωσιάστηκα όταν ανακάλυψα τι μπορείς να καταφέρεις με μερικά λάστιχα γυμναστικής. Όπως και να αποφασίσουμε να περάσουμε τον χρόνο μας, το «τηλεφώνημα της επιστροφής» συνήθως είναι το αποκορύφωμα του ταξιδιού

Δεν είναι όμως μόνο το πώς περνάμε τον ελεύθερο μας χρόνο που έχει αλλάξει. Μπορεί ο αριθμός των πτήσεων να έχει μειωθεί λόγω της χαμηλής ζήτησης, αλλά η ανάγκη για άμεση μεταφορά αγαθών είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Τα ευαίσθητα στη θερμοκρασία εμβόλια, τα φαγητά και τα υψηλής αξίας αγαθά πρέπει να διανύσουν μεγάλες αποστάσεις από τους προμηθευτές στην αγορά μέσα σε περιορισμένο χρονικό διάστημα. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος από ένα αεροπλάνο για να εξυπηρετήσεις αυτές τις ανάγκες.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, πολλές πτήσεις να πραγματοποιούνται με πολλές κενές θέσεις, αλλά με γεμάτους αποθηκευτικούς χώρους. Σε μερικές πτήσεις για εξοικονόμηση χώρου χρησιμοποιούνται και τα ντουλάπια πάνω από τις επιβατικές θέσεις.

Η απουσία επιβατών πολλές φορές οδηγεί και στην «απουσία» αεροσυνοδών, αφήνοντας εμάς τους πιλότους πολύ μόνους στα αεροσκάφη. Σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει απλά να κάνουμε μερικές ρυθμίσεις για τη μείωση του ρίσκου διάδοσης φωτιάς. Οι οθόνες κλείνουν και τα φώτα είναι κλειστά, κάνοντας την καμπίνα ένα «τρομακτικό» μέρος μέσα στη νύχτα.

Αυτή η νέα κατάσταση με χαροποιεί ιδιαίτερα. Το να πετάς με την πόρτα του πιλοτηρίου ανοικτή είναι μία ανανέωση και το γεγονός ότι μαγειρεύουμε μόνοι μας χαρίζει μερικές στιγμές γέλιου που χρειαζόμαστε πολύ.

Μέχρι την ανακοίνωση της κυβέρνησης την προηγούμενη εβδομάδα τα πράγματα φαινόταν ότι βελτιώνονταν. Τα αεροδρόμια είχαν αρχίσει να έχουν μεγαλύτερη κίνηση και το μέχρι πρότινος «κουτσουρεμένο» πρόγραμμα πτήσεων είχε αρχίσει να αυξάνεται και πάλι. Οι επιβάτες άρχισαν και πάλι να πετούν και παρά τις καραντίνες. Αυτό έδειξε ότι εφόσον έχουν τη δυνατότητα οι άνθρωποι επιθυμούν να ταξιδέψουν.

Μία πρόσφατη έρευνα από το T.H. Chan School of Public Health του πανεπιστημίου Harvard βρήκε ότι το ο κίνδυνος έκθεσης στον Covid-19 εν μέσω πτήσης είναι ιδιαίτερα χαμηλός. Οι βελτιώσεις στα συστήματα εξαερισμού, η χρήση μάσκας και η ενδελεχής απολύμανση έχουν κάνει τα αεροπλάνα πιο ασφαλή από τα σουπερμάρκετ. Από τις αρχές Μαρτίου, έχω κάνει από 30 πτήσεις και δεν έχω εμφανίσει κανένα σύμπτωμα Covid-19.

Παρόλα αυτά οι επιβάτες συνεχίζουν να φοβούνται και είναι απολύτως κατανοητό. Αρκετοί μπορεί να πετούν για πρώτη φορά και είναι ευθύνη μας να τους καθησυχάσουμε. Πάντα απολαμβάνω τις συνομιλίες με τους επιβάτες σχετικά με τον προορισμό που κατευθυνόμαστε ή για το πώς να ξεπεράσουν τη φοβία τους για τα αεροπλάνα. Οι επιβάτες αποζητούν την ανθρώπινη επαφή.

Πολύ συχνά, ο φόβος για το άγνωστο είναι που ανησυχεί τους ανθρώπους, από τις αναταράξεις σε μία πτήση μέχρι την κλιματική αλλαγή. Ωστόσο, όπως θα σας πει όποιος πιλότος ρωτήσετε, οι αναταράξεις είναι προσωρινές. Πρέπει απλά να συνεχίσεις να πηγαίνεις μπροστά μέχρι να βρεις και πάλι τους «ήρεμους αιθέρες» στην άλλη πλευρά.

*Ο Τσάρλι Πέιτζ είναι πιλότος σε Boeing 787 Dreamliner. Εχει πάνω από 10 χιλιάδες ώρες πτήσης πάνω από την Ευρώπη αλλά και όλο τον κόσμο.

Πηγή: Telegraph

Smart Booking Title
Smart Booking

Explore More