Βικτόρια Χίσλοπ: οι «γωνιές» της Ελλάδας που με ενέπνευσαν
Photo Credits: Shutterstock

Βικτόρια Χίσλοπ: οι «γωνιές» της Ελλάδας που με ενέπνευσαν

[rt_reading_time postfix="minutes" postfix_singular="minute"] read
Share it:

Η Βρετανίδα συγγραφέας Βικτόρια Χίσλοπ βρήκε τη «συγγραφική φλόγα» στην Κρήτη, στη Θεσσαλονίκη και στους δρόμους της Αθήνας. Ως «ειδική» λοιπόν γράφει στην Telegraph για τις ελληνικές γωνιές στις οποίες βρήκε έμπνευση.

Η Ελλάδα έχει γίνει περισσότερο δεύτερο σπίτι – μου έχει δώσει και δεύτερη υπηκοότητα. Τον Σεπτέμβριο ορκίστηκα πίστη στην Ελληνική Πολιτεία και η ημέρα της τελετής περιλάμβανε συναντήσεις με την Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Πρωθυπουργό και τον γενικό γραμματέα Ιθαγένειας. Είμαι περήφανη «κάτοχος» της ελληνικής ταυτότητας.

Πολλοί από τους Ελληνες φίλους μου, γελώντας σαρδόνια, μου λένε ότι τώρα θα σταματήσω να αγαπάω αυτήν τη χώρα. Οι περισσότεροι Ελληνες είναι βαθιά πατριώτες αλλά και ιδιαίτερα κριτικοί σχετικά με ότι συμβαίνει στην Ελλάδα. Μέχρι στιγμής δεν έχω νιώσει κάποια μεταμόρφωση. Τα τοπία, η ιστορία και οι άνθρωποι είναι μία πηγή συνεχούς έμπνευσης.

Με έξι μυθιστορήματα και 10 στάσεις σε κάθε tour, έχω ταξιδέψει σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Ελλάδας προωθώντας τα βιβλία μου. Εχω πάει στον Βορρά, στα ελληνοαλβανικά σύνορα όπου καμιά φορά εμφανίζονται αρκούδες, στα ανατολικά (όπου φαίνεται η Τουρκία) και νότια στη νοτιότερη πόλη της Κρήτης με θέα το Λιβυκό Πέλαγος.

Οι αντιθέσεις στα τοπία και τον πολιτισμό είναι αρκετά μεγάλες – βουνά, πεδιάδες, ποτάμια, λίμνες, θερμές πηγές, ηφαίστεια – η Ελλάδα τα έχει όλα. Είναι δύσκολο να μιλάω για τα αγαπημένα μου μέρη γιατί έχω χιλιάδες και δεν έχω βρει κανένα που να μην έχει μια ιδιοσυγκρασιακή γοητεία.

Καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, κάθομαι στην ταράτσα-καφέ του μουσείου της Ακρόπολης. Είναι αρχές Οκτωβρίου και συνεχίζω να ρίχνω ματιές στα χρυσά μάρμαρα του Παρθενώνα κάτω από τον μπλε ουρανό, απολαμβάνοντας το ελαφρύ αεράκι. Ο ναός είναι εμβληματικός και για πολλούς είναι από τα καλύτερα πράγματα που έχει να προσφέρει η χώρα, κυρίως για τα πρότυπα ομορφιάς και τις αισθητικές αρχές που «έδωσε» στη Δύση και οι οποίοι ακολουθούνται για χιλιετίες.

Βικτόρια Χίσλοπ: Αθήνα
«Ακόμα και αν πάντα επιστρέφω στην Ακρόπολη, οι Ελληνες φίλοι μου με έχουν μυήσει στα αγαπημένα τους μέρη, οπότε περνάω τον περισσότερο χρόνο μου στο κέντρο, όχι “χαζεύοντας” την αρχαία ιστορία -παρόλο που είναι υπέροχη- αλλά στους δρόμους που είναι ο ορισμός του 20ού αιώνα», γράφει η Βικτόρια Χίσλοπ © Shutterstock

Η Αθήνα «κυριαρχεί» στην Ελλάδα, ούσα σπίτι για περισσότερο του ενός τρίτου του πληθυσμού, οπότε όταν έρχεται στη χώρα ένας Βρετανός φίλος, επιμένω ότι ακόμα και αν έχουν σχεδιάσει να πάνε κατευθείαν σε ένα νησί ή στην Πελοπόννησο, πρέπει πρώτα να περάσουν μερικές μέρες στην πρωτεύουσα. Δεν είναι μόνο τα μουσεία αλλά και οι ζωντανές περιοχές της πόλης.

Ακόμα και αν πάντα επιστρέφω στην Ακρόπολη, οι Ελληνες φίλοι μου με έχουν μυήσει στα αγαπημένα τους μέρη, οπότε περνάω τον περισσότερο χρόνο μου στο κέντρο, όχι «χαζεύοντας» την αρχαία ιστορία -παρόλο που είναι υπέροχη- αλλά στους δρόμους που είναι ο σφύζουν από την ιστορία του 20ού αιώνα.

Εχω ένα διαμέρισμα κοντά στην Οδό Πατησίων, η οποία οδηγεί ακριβώς στο κέντρο της πόλης και όπου αντλώ μεγάλο μέρος της έμπνευσής μου. Η γειτονιά μου είναι τα Κάτω Πατήσια, ένα δίκτυο δρόμων που στρώθηκαν στις δεκαετίες του 1930 και του 1940. Είναι μισή ώρα περπάτημα από το Σύνταγμα, την κύρια πλατεία της Αθήνας και από την ταράτσα μου έχω θέα την Ακρόπολη. Οι δρόμοι είναι γεμάτοι με άρτια παραδείγματα νεοκλασικής, art deco και Bauhaus αρχιτεκτονικής.

Πολλά κτίρια έχουν ερειπωθεί αλλά αυτή η «παρακμή» τους προσθέτει στη γοητεία τους. Περπατώντας σε αυτούς τους δρόμους πάντα εμπνέομαι νέους χαρακτήρες και ιστορίες.

Το μυθιστόρημα μου «Those Who Are Loved» βασίζεται κυρίως σε αυτό το γεωμετρικό πλαίσιο στενών. Ηταν εύκολο να φανταστώ τους χαρακτήρες να προσπαθούν να αποφύγουν τους Ναζί κατά τη διάρκεια της Κατοχής ή τους Ελληνες στρατιώτες κατά τη διάρκεια της δικτατορίας. Οσο και αν εκτιμώ τα ίχνη της αρχαίας ιστορίας, εγώ βρήκα τη «συγγραφική φλόγα» στους δρόμους της σύγχρονης Αθήνας. Η Θεσσαλονίκη έχει μία παρόμοια ατμόσφαιρα.

Βικτόρια Χίσλοπ: Θεσσαλονίκη
«Η Θεσσαλονίκη είναι ακόμη μία πόλη που γεννά ιδέες και ιστορίες», τονίζει η Βικτόρια Χίσλοπ. © Shutterstock

Ανθρωποι από το παρελθόν μοιάζει σαν να κατοικούν ακόμη τις πλατείες και τις στοές της πόλης. Η Θεσσαλονίκη, η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας, έγινε ένας από τους εθισμούς μου για μεγάλο χρονικό διάστημα και αποτέλεσε το «σκηνικό» για το τρίτο μυθιστόρημά μου, «The Thread». Oπως και η Αθήνα (σ.σ.: η Θεσσαλονίκη) είναι μία πόλη με πλούσια αρχαία ιστορία, αλλά η πιο συγκλονιστική περίοδος για την πόλη ήταν ο 20ός αιώνας.

Για πολλά χρόνια ήταν ιδανικό παράδειγμα πολυπολιτισμικής πόλης με ένα «μείγμα» Χριστιανών, Μουσουλμάνων και Εβραίων. Μέσα σε μία πολύ μικρή περίοδο, η Θεσσαλονίκη έχασε αυτήν την ταυτότητα, πρώτα με την αποχώρηση των Μουσουλμάνων το 1922 και μετά των Εβραίων δύο δεκαετίες αργότερα. Αν και οι δρόμοι της φέρουν τα φυσικά σημάδια του παρελθόντος (ένα παλιό τζαμί, οθωμανικά σπίτια, θαυμαστές αλλά παρακμάζουσες επαύλεις και μία συναγωγή), η πόλη έχει διατηρήσει την ατμόσφαιρα που άφησαν πίσω τους αυτοί που έφυγαν.

Με μία τεράστια παραλία, με τις ημί-παρατημένες αποθήκες στο λιμάνι και με θέα τον Ολυμπο απέναντι από τον Θερμαϊκό Κόλπο, η Θεσσαλονίκη είναι ακόμη μία πόλη που «γεννά» ιδέες και ιστορίες.

Ένα κομμάτι της Ελλάδας που δεν μπορεί να αποτυπωθεί σε έναν οδηγό (αλλά μπορούμε να γράψουμε για αυτό) είναι η μυστηριακή δύναμη που έχουν ορισμένα μέρη. Για παράδειγμα οι Δελφοί. Εδώ ταξίδευαν οι άνθρωποι πριν από χιλιάδες χρόνια για να συμβουλευθούν το Μαντείο. Αν και η Πυθεία έχει εξαφανιστεί, η δύναμη του μέρους παραμένει.

Βικτόρια Χίσλοπ: Δελφοί
«Το να κάθεσαι στα ερείπια του Ναού του Απόλλωνα, σκεπτόμενη τα λόγια που κοσμούσαν την είσοδο του Ναού -“Γνώθι Σαυτόν”- σε βάζει σε βαθιές σκέψεις», λέει η Βικτόρια Χίσλοπ. © Shutterstock

Οι Αρχαίοι Δελφοί δεν είναι μόνο το πιο εντυπωσιακό αρχαιολογικό μνημείο στην Ελλάδα, είναι και ένα πολύ πνευματικό μέρος. Η τοποθεσία τους ανάμεσα στα βουνά και η καθαρότητα του αέρα κάνουν εύκολα αντιληπτό γιατί οι άνθρωποι συγκεντρώνονταν εδώ αναζητώντας τη θεία καθοδήγηση. Αργότερα το απόγευμα, όταν ο κόσμος έχει φύγει, έχω αισθανθεί μία πραγματική αίσθηση ηρεμίας στους Δελφούς και έπρεπε να δημιουργήσω έναν χαρακτήρα για να εκφράσω αυτό που ένιωσα. Το να κάθεσαι στα ερείπια του Ναού του Απόλλωνα, σκεπτόμενη τα λόγια που κοσμούσαν την είσοδο του Ναού -«Γνώθι Σαυτόν»- σε βάζει σε βαθιές σκέψεις.

Ένα άλλο μέρος που έχει μοναδική ενέργεια (και είναι πηγή έμπνευσης) είναι η Κρήτη. Περνάω αρκετούς μήνες κάθε χρόνο στο νησί και συχνά βιώνω ισχυρούς σεισμούς. Δεν είναι, όμως, μόνο η σεισμικές δονήσεις που μου δίνουν ενέργεια να γράψω όσο είμαι εκεί. Συχνά παίρνω το λάπτοπ μου σε ένα από τα κρητικά χωριά και βρίσκω ότι κάτι που με προσκαλεί να γράψω γι’ αυτό.

Η Κρήτη είναι το μέρος στο οποίο εκτυλίσσεται το πρώτο μου μυθιστόρημα, «Το Νησί», αλλά και το τελευταίο. Τα μικρά χωριά στα κρητικά βουνά έχουν εμπνεύσει πολλές μικρές ιστορίες και έχουν αποτελέσει βασικές ιδέες για μελλοντικές. Αυτά χωριά είναι διαχρονικά. Αν περπατήσεις σε ένα χωριό στο Λασίθι στην ανατολική Κρήτη, είναι σαν να κάνεις ένα βήμα πίσω στη δεκαετία του 1920. Είναι δύσκολο να πιστέψεις ότι βρίσκεσαι στο 2020 βλέποντας μεγάλους άνδρες με τεράστια μουστάκια και δερμάτινες μπότες μέχρι το γόνατο να βοσκούν τα πρόβατα τους στις πλαγιές των βουνών και μαυροντυμένες μεγάλες γυναίκες πάνω σε φορτωμένους με ξύλα γαϊδάρους.

Ετσι ζουν και επιβιώνουν σε βαριούς χειμώνες και ζεστά καλοκαίρια οι άνθρωποι εδώ, μεγαλώνοντας λαχανικά στον κήπο του σπιτιού τους και βγάζοντας λάδι από τις ελιές τους. Αναρωτιούνται γιατί κάποιος να θέλει να ζήσει αλλιώς. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν πολύ λίγα γηροκομεία στην Ελλάδα. Αντ’ αυτού υπάρχει το καφενείο, όπου ηλικιωμένοι άνδρες περνούν τις ώρες τους πριν γυρίσουν με τα πόδια στο σπίτι για να κοιμηθούν. Εχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους στην Κρήτη που δεν έχουν ιδέα πόσο χρονών είναι, αλλά ακούγοντας τις ιστορίες τους καταλαβαίνει ότι είναι σίγουρα 90 ετών.

Κάθε βιβλίο που έχω γράψει είναι εμπνευσμένο από μία συγκεκριμένη τοποθεσία και το ίδιο το μέρος είναι στους χαρακτήρες του βιβλίου. Δεν θα μπορούσαν να «μεταφέρω» την ιστορία του «Νησιού» σε κάποιο άλλο ελληνικό νησί ή το «Those Who Are Loved» σε κάποια άλλη πόλη. Συχνά εξιστορώ ιστορίες από τις σκοτεινές της Ελλάδας (η χώρα πέρασε έναν ταραγμένο 20ό αιώνα με πολέμους, δικτατορίες και οικονομική αστάθεια) αλλά το θαύμα είναι ότι τίποτα αυτά δεν έχει «σημαδέψει» την απίστευτη ομορφιά της.

Επομένως όταν κάποιος με ρωτάει: «πού να πάω στην Ελλάδα;», απαντώ ρίχνοντας ένα κέρμα, καθώς σε όποιο μέρος της Ελλάδας με έχει ταξιδέψει η μοίρα μέχρι στιγμής είναι μοναδικό.

*Το νέο βιβλίο της Βικτόρια Χίσλοπ, «One August Night» το οποίο θα συνεχίζει την ιστορία του «Νησιού», θα κυκλοφορήσει την Πέμπτη 29 Οκτωβρίου.

Πηγή: Telegraph

Smart Booking Title
Smart Booking

Explore More