Το πιο μικρό μακρύ ζεϊμπέκικο
Photo Credits: Flickr/Nikos Karatolos

Το πιο μικρό μακρύ ζεϊμπέκικο

[rt_reading_time postfix="minutes" postfix_singular="minute"] read
Share it:

Βλέποντας τους σκεφτόμουν πόσο θα ήθελα να είμαι κι εγώ σαν κι αυτούς. Τους ζήλευα και για τώρα και για όταν θα είμαι στην ηλικία τους.

Ήταν όλοι τους πάνω από 65, 70 ετών. Εμείς έτοιμοι να λυγίσουμε τα σίδερα. Αυτοί με τα ρευματικά, τα αρθριτικά τους. Εμείς βιδωμένοι στις καρέκλες πίνοντας κρασί. Αυτοί χορεύοντας και χύνοντας κάτω το κρασί.

Καθόταν απέναντι μας στην ταβέρνα του Περήφανου, στη Μαλακάσα.

Μιλούσαν δυνατά, γελούσαν δυνατότερα. Δεν είχαν ούτε γάμο, ούτε αρραβώνα. Είχαν, απλώς, βρεθεί οι φίλοι μεταξύ τους. Φαινόταν πως είχαν πολλά να πουν, όχι γιατί είχαν καιρό να ανταμώσουν. Ούτε γιατί θα ήταν η τελευταία τους φορά. Αλλά γιατί έτσι! Χωρίς ερώτηση, χωρίς απάντηση. Γιατί «έτσι» που λέει και ο γιος μου με περισσή σοβαρότητα.

Ηλικιωμένοι σε ταβέρνα
«Ήταν όλοι τους πάνω από 65, 70 ετών». © Flickr/Rick Derevan

Οι γεματούλες κυρίες, με τα μικρά, χρυσά σκουλαρίκια και το ελαφρύ μακιγιάζ, δεν άφηναν ούτε νότα από τσιφτετέλι χωρίς να δώσουν μπόλικη από την τσαχπινιά τους. Οι άντρες, γεμάτοι με ύφος κι αντροσύνη εξαφάνιζαν τα σημάδια του χρόνου στο κορμί τους κάνοντας τα αργά τους βήματα να μοιάζουν κινήσεις στρατηγών πάνω σε χάρτη. Όλοι μαζί δεν άφηναν καρσιλαμά να πέσει χωρίς να τον ποδοπατήσουν γλυκά και ρυθμικά.

Στην παρέα τους υπήρχε κι ένας κύριος, που δεν σηκώθηκε στιγμή από την καρέκλα του. Σχεδόν μόνιμα χαμογελαστός δεν έπαιρνε τα μάτια του από τα καμώματα των φίλων του. Ρουφούσε τις κινήσεις τους. Έπινε κι έτρωγε ελάχιστα. Κάποιες φορές χειροκροτούσε στον ρυθμό, για λίγο.

Από ένα σημείο και μετά σε κάθε τραγούδι, όλοι περιμέναμε να δούμε τι θα κάνει η παρέα τους, πως θα το διασκεδάσει.

Παραγγείλαμε κι άλλη κανάτα με κρασί, παραμένοντας στις καρέκλες μας κάνοντας παρέα στις καυτερές μας πιπεριές και τις μελιτζάνες στον φούρνο με το μπόλικο σκόρδο.

Το μαγαζί είχε σχεδόν αδειάσει, κόντευε τρεις τα ξημερώματα. Οι πολυκαιρισμένοι άντρες και γυναίκες βλέποντας ότι έχουν μείνει σχεδόν μόνοι πήραν το μικρόφωνο.

Ανθρωποι χορεύουν σε ταβέρνα
«Τραγουδούσαν και χόρευαν λες και παίζανε κάποιο παιχνίδι από τα παλιά». © Shutterstock

Τραγουδούσαν κάνοντας αφιερώσεις μεταξύ τους. Τραγουδούσαν και χόρευαν λες και παίζανε κάποιο παιχνίδι από τα παλιά. Φωνές αστείες, φωνές παλιές, φωνές ειλικρινείς. Μου θύμισε όταν πιτσιρικάδες κάναμε εκπομπές στο ραδιόφωνο και οι αφιερώσεις ήταν μια ολόκληρη μυσταγωγία, διαδικασία σπουδαία με υψηλές προσδοκίες. Έτσι αφιέρωναν κι αυτοί χωρίς, όμως παραπανίσιες προσδοκίες. Έναν χορό και χειροκρότημα. «Σκέτα».

Βγήκαν βιολιά, κλαρίνα, βγήκαν τα σώψυχα τους.

Κάποια στιγμή, σηκώθηκε ο «ακίνητος» κύριος μαζί με τη σύζυγο του. Έφευγαν. Δεν ήταν εύκολη υπόθεση να περάσει απ’ όλες τις καρέκλες και σ’ αυτό τον βοήθησε, με φροντίδα, η σύζυγος του. Αγκαλιάστηκε με κάποιους, χαιρέτησε τους άλλους.

Όταν έφτασε στο ύψος της ορχήστρας, σταμάτησε κι άφησε το χέρι της γυναίκας του, που συνέχισε προς την πόρτα. Στάθηκε και σήκωσε τα χέρια του με δυσκολία. Μετά βίας έφτασαν στο ύψος των ώμων του, χωρίς να μπορεί να τα τεντώσει. Κι έτσι, όπως ήταν ακίνητος με τα χέρια να υπακούν στη θέληση, γύρισε το σώμα του αργά, όπως ένας γερανός που κουβαλά βαρύ φορτίο και πρέπει να προσέχει.

Γύρισε το σώμα, γύρισαν τα χέρια, γύρισε το κεφάλι, γύρισε η ψυχή του όλη. Τα μάτια του δεν έβλεπαν την τεράστια στροφή που έκανε γιατί τα είχε κλείσει. Άλλωστε τι καλύτερο θα έβλεπαν από αυτό που έβλεπε η ψυχούλα του εκείνη τη στιγμή.Τα μάτια του είχαν δει τις στροφές των φίλων του. Τώρα ήταν η σειρά του.

Όλη του η στροφή ήταν τόση δα. Ούτε 30 μοίρες. Και νομίζω ότι ντρεπόταν που την έκανε και για αυτό την έκανε «κρυφά» . Και πράγματι το κατάφερε. Αλήθεια έγινε στα κρυφά, δεν τον είδε κανείς. Ούτε η γυναίκα του, ούτε οι φίλοι του, ούτε καν τα παιδιά της ορχήστρας. Δεν είχαν άδικο. Τι αναπάντεχο θα είχε το φευγιό του για να προσέξουν. Ένας ονειρικός ανεμοστρόβιλος, αόρατος, μπρος στα μάτια τους…

Κι έτσι σ’ ένα άδειο μαγαζί, το πιο μικρό – μακρύ ζεϊμπέκικο δεν το είδε κανείς.

Ώπα, γέρο μου… στην παλικαριά σου.

Smart Booking Title
Smart Booking
Explore More